SI PULSAS SOBRE LAS ALTIGRAFÍAS Y FOTOS, PODRÁS VERLAS A TAMAÑO COMPLETO.


Agradecer a Salvador Hernández su ayuda en la configuración de este blog. Gracias Salva.



martes, 19 de abril de 2022

CLUB DEPORTIVO AS PONTES

 CLUB DEPORTIVO AS PONTES

LOCALIDADE: As Pontes de García Rodríguez
ESTADIO: O Poboado (2000 espectadores)
ANO DE FUNDACIÓN: 1960
TEMPADAS EN PREFERENTE: 13 (14 ca actual) (24 contando ca Serie A)


Toca este domigo rendir visita a un clube histórico do fútbol galego, non tanto polos seus 62 anos de historia,  como polos éxitos acadados nese tempo chegando a ter anos de moitísimo explendor.

As Pontes de García Rodríguez, é un concello da bisbarra de Eume e que pasa por moi pouco dos 10000 habitantes, de feito é moi probable que os perda ao longo deste ano o do que ven ao máis tardar. Nos case 250 kilómetros cadrados de extensión que ten, hai un total de 13 parroquias, estando un bo número delas ao borde da despoboación. A de Seoane por exemplo ten 8 habitantes repartidos en dúas aldeas, ou os 14 habitantes da de Deveso que viven ente sete aldeas, estando xa outras trece totalmente deshabitadas. 
A desintruialización da zona  non vai a axudar a evitar esa perda de poboación, pero polo visto hai proxectada unha gran fábrica de neumáticos cunha inversión de 522 millóns de euros. Serían neumáticos de alta gama para o mercado europeo e norteamericano, se ben a empresa, Sentury Tire, sería de capital chinés.


Pasemos xa a falar do equipo. Fundado baixo o nome de Club Deportivo Calvo Sotelo ao estar patrocinado pola empresa mineira do mesmo nome, xogou o seu primeiro encontro oficial na Serie A-norte na tempada 1960/61 que se iniciou o 29 de Xaneiro de 1961, os nosos protagonistas desta ocasión comezaron perdendo por 0-2 na casa ante o Foz. Non sería ata a sexta xornada cando chegarían os primeiros puntos para eles ao vencer ao Noia por 3-0; era o 5 de marzo de 1961. Quedarían sextos ese ano  tan só por riba do Ribadeo (só xogaban sete equipos nese grupo).
Moitísimo mellor lles iría na seguinte tempada, na que gañaron as cinco primeiras xornadas, e nas que foron primeiros de grupo ao final da liga regular, unha liga na que o último clasificado fora o Sporting Barraña. Finalmente na liguilla de ascenso sería terceiro e terían que permanecer unha campaña máis na serie A.

Voltarían a clasificarse no ano seguinte para a liguilla de ascenso que foi para un intratable Compostela, e xa por fin na 63/64 tras ser primeiros de grupo, gañarían tamén a liga de ascenso acadando o pase a Terceira División acompañado polo Arenteiro.

O debut en Terceira non pudo ser mellor, ao gañar na primeira xornada por 4-1 ao Coruxo, pero tras un inicio moi bo, chegou unha segunda volta desastrosa que afundíu ao equipo ata a penultima posición, e a pesar de gañar na derradeira xornada daquela tempada por 2-1 ao campión Rácing de Ferrol, voltaron á Serie A cos mesmos puntos co Arsenal, Arenteiro, Couto, Lemos e Turista. Destes seis por culpa do golaveraxe, o único que baixou foi o Calvo Sotelo.

Tan só botarían un ano na Serie A, da que se subía sen precisar xogar unha segunda fase, e ao ser subcampión cos mesmos puntos que o gañador, o Arsenal. Desta voltaban axiña para a Terceira División.

Dúas serían as tempadas que aguantarían agora en Terceira, en parte porque na segunda das tempadas baixaron ata seis equipos, nunha Terceira División na que estaban o CD Lugo, o Ourense, o Fabril, e o Compostela entre outros. Unha Terceira con moito nivel.

Na tempada do 1971/72 o equipo baixaría a Primeira Rexional, pero o regreso á Serie A sería rápido, se ben ese primeiro descenso ás categorías provinciais estaba marcando o inicio dunha pequena crise na entidade. O cambio de nome no 1969 polo de Club Deportivo As Pontes non perecía sentarlle ben. Na primeira tempada de volta na Serie A, salvaríalle do descenso a sanción federativa por alineación indebida que tivera o Ribadavia na xornada 2, a que condeaba aos ourensáns ao descenso cos mesmos puntos co As Pontes que salvara a categoría, cousa que xa non pudo facer ao ano seguinte, baixando xunto co Galaico e o Pontevedrés.

Nesta categoría estaría penando ata a 1977/78, chamándose por aquela Segunda Rexional e na 1978/79 xogaría na recién creada Primeira Rexional. Xogaría a Promoción para subir a Preferente que deixaría de denominarse Serie A, pero perdería dita promoción contra o Antela ao empatar na casa a dous goles e perder na volta en Xinzo da Limia por 4-1 co que tería que conformarse en xogar nesa nova Primeira Rexional, ou sexa un mini-ascenso. 

O debut nesa nova categoría na que xogaría entre outros co Sporting Lampón foi máis ou menos decente, pero rematou lonxe dos postos de ascenso, e bastante peor sería no ano seguinte na que salvouse de descender por pouco. Sería na 1980/81 a tempada na que a pesar de ser 12º, aproveitando o desdoblamento da Preferente acadaría o ascenso de novo a esta categoría e xa por fin, na 1983/84, cando chegou o patrocinio da que noutro tempo fora a Empresa Nacional De Electricidad Sociedad Anónima e con ela os cartiños para facer un equipo xeitoso, o equipo sería segundo só por detrás dun gran CLUB DEPORTIVO BOIRO, e no play-off de ascenso consegíu subir a Terceira tras empatar na casa a cero co A Rúa e gañar en Valdeorras por 1-2.

O regreso a Terceira 17 anos despois saldouse cun resultado final bastante mediocre ao quedar 17º, pero xa na seguinte campaña serían segundos, so por detrás do Club Deportivo Lugo. Na fase de ascenso, nas semifinais eliminaría á Cultural Leonesa ao empatar a un en León e a cero nas Pontes. Na final, no partido de ida xogado nas Pontes, gañarían 1-0 ao Polideportivo Almería, pero en terras andaluzas, foron derrotados por 2-0 co cal, o soño de subir a 2ªB tería que agardar.

Non foi moito o tempo de espera, xa que no ano seguinte, quedaron campións de Terceira e sumado eso a que chegaba a ampliación da Segunda B, o equipo ascendería por primeira vez na súa história á categoría de bronce do futbol español, aínda que esto non é del todo certo, xa que nas súas primeiras experiencias pola Terceira División, daquela era esa a categoría de bronce.
Nesta tempada, a 1986/87 foi a do debut do Endesa As Pontes na Copa do Rei na que gañaría na primeira rolda previa por 0-3 ao Fabril, pero que na segunda rolda caería por 1-3 ante o Celta de Vigo. Comezaban así as mellores páxinas da historia deste equipo.

O equipo que acadaría o ascenso por primeira vez a 2ªB

O 30 de agosto de 1987 debutaba na casa ante o Basconia ao que se lle gañou por 2-0, e a pesar de que na segunda xornada perdían en Durango, a vitória por 4-1 ante o Langreo facía presaxiar unha boa tempada. Ao final acadaron un meritório 10º posto. Nesta 1987/88, o seu paso pola Copa do Rei sería eliminado en primeira rolda polo Lalín. Nesta tempada xogarían entre outros co Bilbao Athetic no que estaban Garitano, Urrutia, Larrazabal e Galdames como nomes máis ilustres,

As Pontes 1986/87

Mellor bagaxe acadaría en liga na seguinte tempada ao ser sétimo. Na Copa eliminaría en primeira rolda ao Bergantiños e na segunda caería ante o Deportivo da Coruña tras empatar a un no Poboado e perder 2-0 en Riazor.

Na 1989/90 tería un papel máis discreto en liga ao ser 14º e non disputou Copa do Rei. Na 1990/91 en liga sería 13º e na Copa eliminaría en Primeira Rolda ao Gran Peña e caería en segunda ante o Carballiño.

Endesa As Pontes no Santiago Bernabeu para xogar contra R Madrid B

1991/92 sería a súa gran tempada. Nun grupo no que estaba o Lugo, o Salamanca, o Numancia, ou mesmo a Ponferradina, os das Pontes serían cuartos e xogarían play-off de ascenso a 2ªA!!!! Non tiveron apenas opción na liguilla que tiveron que disputar e que foi encabezada polo Marbella aquel apadrinado por Jesús Gil y Gil e seguido polo Yeclano e o Manlleu. O Endesa sería último con tan só dous empates. Pero o temporadón xa non llo quitaba ninguén. Na Copa eliminarían ao Vilalonga na primeira rolda previa, e na segunda sería o Pontevedra o que caería ante eles. Xa na terceira rolda caerían dun xeito contundente ante o Manlleu, primeiro por 5-1 en terras cataláns e despois na casa por 0-3. É curioso que tiveran nunha mesma tempada que enfrontarse ata catro veces co equipo manlleuec.

Estes xogadores soñaron con ascender a Segunda !!!

Despois deste temporadón chegou unha campaña na que as cousas non irían nada ben, e aínda que chegaron a última xornada con opcións de salvarse do descenso a Terceira, a vitória do Celta B ante o Avilés daba a salvación aos vigueses pese a que o Endesa As Pontes tamén vencera ao Rácing de Ferrol. Os ponteses baixaban de novo a Terceira División. Na Copa do Rei, na primeira rolda eliminarían ao Estradense, pero na segunda caerían con estrépito novamente ante o Carballiño por 6-0 e 3-3.

 

No Vicente Calderón para xogar contra o Atlético Madrid B

O regreso a Terceira non se lle daría mal del todo, de feito quedarían terceiros por detrás de Bergantiños e Fabril, pero na liguilla de ascenso non terían opción algunha xa que quedaron últimos con tres empates detrás do ascendido Móstoles, do Caudal e do Salmantino. Na Copa extarían exentos de xogar a primeira rolda e na segunda serían eliminados polo Rácing de Ferrol tras perder 0-4 no Poboado e empatar a cero na Malata.

Mellor sería a tempada da 1994/95 sendo campións de grupo con bastante solvencia e quedando primeiros na liguilla de ascenso por diante do Leganés B, o Lealtad de Villaviciosa e o Salamanca B co que voltaban a Segunda B despois dun pequeno periplo de dous anos por Terceira.


Distaría desta vez o regreso do equipo a esta categoría da súa anterior experiencia na Segunda B, se ben o primeiro ano solventouno bastante ben cun 13º posto. Na Copa eliminaría en primeira rolda ao Pontevedra e na segunda caería ante o Celta ao empatar na casa a cero e perder en Balaídos por 2-1, pero entre os minutos 65 e 77, o Endesa era equipo de seguinte rolda. Nese Celta adestrado por Fernando Castro Santos, xogaban entre outros Vlado Gudelj, Patxi Salinas ou Ratkovic.

O Endesa en Balaídos para xogar a Copa fronte ao Celta.

Sufriron máis na 1996/97 ao salvarse por un só punto de diferencia sobre un Xetafe que xogaría o play-out por non baixar e sobre o Aranxuez e o Moscardó que si baixaron a Terceira. Na seguinte xa non o acadarían e abandoarían xa para sempre a Segunda B ao ser 17º clasificado. Acabaríase así ese super As Pontes que disputou nove tempadas na Segunda B. A ver se a empresa esa que vai montar unha gran fábrica de neumáticos nas Pontes patrocina ao equipo e son quén de volver a escribir un novo capítulo histórico.

Sin opcións de recuperar a categoría nas dúas primeiras tempadas en Terceira, si acadou o play-off de ascenso na 2000/01 ao ser segundo. Nesa liguilla de ascenso, o Alcalá non daría opción algunha ao resto de rivais sendo os ponteses terceiros. Os outros dous equipos serían o Langreo e o Palencia.

Esa boa clasificación, ao ser primeiro un filial como o Celta B, permitiulle xogar na 2001/02 a Copa do Rei, pero xa ás primeiras de cambio quedaron apeados polo Amurrio que empatou a cero nas Pontes e despois na súa casa gañaron 2-0. Ata a data de hoxe, foi esa a última participación en Copa do equipo protagonista desta nota. O subcampionato da anterior campaña non foi máis cun pequeno espexismo xa que nesta foron 18º e tocaba volver a Preferente. O que parecía que sería un pequeno peregrinar por Rexional para un equipo que non facía nada de tempo xogaba contra equipos que agora estaban en Primeira e Segunda División ao final alongouse no tempo un total de oito tempadas; ata o subcampionato da 2009/10 na que fora campión aquel sorprendente Mesón do Vento.

Confiaban nas Pontes que o regreso sería o primeiro paso para construir de novo un equipo temido na Terceira, pero na segunda campaña do regreso coquetearon demasiado co descenso. Tanto foi o coqueteo que ata a derradeira xornada non se salvaron, facendoo con 41 puntos, os mesmos que tivo o Estradense que si baixou a Preferente. Sorte que non hubo arrastres.

Virian despois duas tempadas mellores, cun 9º e un 5º posto respectivamente, pero pronto volverían as sombras e xa na 2016/17 cun 18º posto, caerían novamente ao pozo da Rexional, nunha moi triste campaña na que xa quedaron sentenciados a falta de moitas xornadas.

Desta vez o regreso a Preferente non foi tan traumático, e na primeira das campañas serían terceiros e xogarían play-off de ascenso, o cal gañarían ao Atios, pero entre arrastres e non ascensos en terceira, non lles valeu para nada.
Na seguinte xa si, serían primeiros ademais con moita solvencia, nun temporadón no que anotarían 123 goles!!

Festexando o regreso a Terceira

É posible que no regreso a Terceira, grazas ao COVID e a suspensión da liga sin descensos salvaran a categoría, xa que cando se suspendeu a competición eran 17º. Na seguinte a 2020/21 xa non terían escudo algún que os salvara e foron 10º de 12 na primeira fase da liga. Aínda irían peor as cousas na segunda fase da liga, na que practicamente baixaban todos, e eles foron 11º de 12. Así que este ano o As Pontes e o CD Boiro crúzanse de novo e tristememte nun grupo no que loitan por non baixar a Primeira Rexional; dous equipos que por historia (sobretodo eles) non tiñan que estar nunca en esta situación, pero... o fútbol é así.

Na primeira fase desta triste tempada para ambos equipos, os ponteses foron 8º con 9 vitórias 7 empates e 8 derrotas anotando 37 goles e encaixando 28. Na fase actual van segundos cunha vitória e dous empates que sumados aos cinco puntos da primeira fase danlle un total de 10 puntos. O noso Boiro ten agora mesmo 15. Os tres partidos desta fase disputados ata o de agora, os xogaron lonxe da súa casa. Empataron a un contra o Xallas e o Santaballés e gañaron 0-4 ao Escairón. Agora van xogar catro seguidos na casa... The Louzáns Rules.

Resumindo ata o de agora os números históricos do Endesa As Pontes/CD As Pontes:
TEMPADAS EN SEGUNDA B: 9
TEMPADAS EN TERCEIRA: 21
PARTICIPACIÓNS EN COPA DO REI: 9

(Algo de envexa si que teño do historial do noso rival deste domingo)

Nos enfrontamentos contra o CD Boiro, hai de todo un pouco. Na seguinte táboa adxunto tódolos resultados dos encontros disputados entre eles e incluídos tamén os tempos do Sp. Barraña.


E os números do As Pontes nas últimas 10 tempadas e na Preferente.



Son numerosos os restaurantes nos que poder coller folgos para alentar ao noso equipo os que queiran e podan ir ata alá, destacando quizáis O Xantar ou 7 Camiños. Se queremos comer xa ao carón do campo, temos o Lar, que sería o Bar-Restaurante da zona deportiva e da piscina. Un pouco máis retirado xa temos A Fervenza de Somede no que dou fe de que poñen unha carne moi boa.

Fervenza de Somede

 

O estadio onde o As Pontes xoga coma locatario, é o Campo do Poboado o cal ten este nome por atoparse no Poboado dos traballadores de Endesa, e ademais do estadio, conta con outros campos de fútbol, de rugbi e ca piscina. Nun deses campos, o pasado Venres Santo, os xuvenís do CD Boiro gañaron 1-5 ao equipo das Pontes materializando xa a súa salvación. Non pedimos tanto aos nosos seniors en canto ao resultado, pero algo positivo estaría ben.
Disque neste campo pódese albergar ata 2000 espectadores e por suposto é de herba natural. Inaugurouse no 1960 á par que o nacemento do equipo e as dimensións do terreo de xogo son de 101x60. Conta con pista de atletismo ao redor do rectángulo de xogo.

Instalacións do Campo do Poboado

O colexiado para este partido será Alexandre Represas Rodríguez, do colexio da Coruña. Este economista e empregado de Abanca, será o encargado de impartir xustiza o domingo. Esta tempada, nesta categoría asubiou o seguintes encontros:
Ribadeo 2 Residencia 1 (6 amarelos aos locais e 3 aos visitantes)
Ribadumia 2 Sanxenxo 1 (2 amarelos e 1 vermello aos locais e 1 vermello aos visitantes)
As Pontes 2 Sarriana 1 (dous cartóns amarelos a cada equipo)
Caselas 0 Verín 2 (1 e 3 amarelos)
Valladares 2 Portonovo 1 (3 e 2 amarelos)
Barbadás 0 UD Ourense 2 (12 cartóns amarelos, 7 e 5 respectivamente),
Boimorto 3 Fisterra 2 (9 amarelos, 4 e 5)
Escairón 1 Foz 3 (5 amarelos, 4 e 1)
Atios 2 Verín 1 (1 e 5 amarelos respectivamente)
Xuventud Cambados 1 Portonovo 3 (5 amarelos e 1 vermello aos locais, 2 amarelos ao Portonovo)
Paiosaco 1 Montañeiros 0 (6 cartóns amarelos, 4 e 2 respectivamente).
Despois ten asubiado en categorías xuvenil, e na primeira e terceira rexional.

Non teño constancia de que dirixira ao Boiro, pero si a As Pontes, aparte do destacado xa no parrafo anterior, na 2018/19 na xornada 8 nun Negreira 0 As Pontes 2 onde amosou 6 cartóns amarelos (4 e 2 respectivamente). Analizando o histórico dos seus encontros, podemos dicir que é un árbitro de tarxeta rápida, enseguida dispara o gatillo. É vogal na asociación de colexiados O Silbato.

O colexiado




viernes, 15 de abril de 2022

CLUB DEPORTIVO SANTABALLÉS

 CLUB DEPORTIVO SANTABALLÉS

LOCALIDADE: Santaballa (Vilalba)
ESTADIO: A Liga (500 espectadores)
ANO DE FUNDACIÓN: 1933
TEMPADAS EN PREFERENTE: 5 (6 ca actual)

Nova xornada de liga neste domingo no que recibimos en Barraña a un histórico do fútbol lucense, un equipo con casi 90 anos de antigüedade e que vai loitar para aguantar outra tempada máis en Preferente.

San Pedro de Santaballa, parroquia á que pertence o noso rival deste domingo conta cuns 500 habitantes. Está situada a uns dez kilómetros ao noroeste da capital municipal, Vilalba, na estrada que une a esta vila ca das Pontes de García Rodríguez.
É nesta parroquia onde se atopa o Bike Park Outeiro, aínda que creo que agora mesmo está pechado, e tamén un restaurante dos máis coñecidos da Terra Chá, o Naseiro. Pretiño desta parroquia, na de Codesido está o hotel Spa Attica 21 no que podemos visitar a Charca de Alligal, cunha fonte de augas medicinais nas que podemos bañarnos. Como non, esta fonte está chea de lendas ao redor das propiedades das suas augas.

A Charca do Alligal (Galicia Pueblo a Pueblo)

A pesar de ser tan antigo non teño datos do seu percorrido ata a tempada 1978/79, na que disputaría os seus encontros na Segunda Rexional, no grupo 7 con equipos como o Rácing Vilalbés ou o Lugo Atlético (actual Polvorín). Remataría esta tempada na cuarta posición.

Sería na 1981/82  o seu debut na Primeira Rexional, e foi contra o Rábade un 6 de setembro de 1981 contra o que perdería por 1-4. O primeiro punto chegaría na segunda xornada cun empate a cero en Monterroso, e a primeira vitória non chegaría ata a sétima xornada por un contundente 5-0 ante o Ferreira. 

Dez serían as tempadas que xogaría de xeito consecutivo nesta categoría, perdendoa na última, aínda que xa ás primeiras de cambio voltaría de novo a Primeira Rexional.

Na 1994/95 sería primeiro do seu grupo e acadaría por fin o ascenso a Preferente. Moi mala tempada tiveron con tan só duas vitórias e sete empates acadando 23 goles e encaixando 104.

Non minaría esta triste bagaxe a moral do equipo, e tan só precisarían dunha tempada na Primeira Rexional para voltar a Preferente e botar desta vez, duas tempadas, acadando o 12º posto na primeira delas e o 19º na segunda, tempada na que xa se enfrontaría ao noso CD Boiro despois dese triste periplo que tivemos pola categoría provincial.

Os enfrontamentos contra o Boiro

Despois dese descenso outras dez tempadas en Primeira Rexional, para xogar outra en Preferente na 2009/10 e que foi novamente desastrosa e que desta vez si que deixou ao equipo moi tocado porque ao ano seguinte voltaría a baixar caendo ao pozo da Segunda Rexional do que facía 20 anos que saíra. E non foi doado sair dese pozo, precisou de catro campañas para poder facelo. Asentouse posteriormente na Primeira botando nela 5 anos antes de regresar ao nivel no que agora se atopan, e con esta son dúas as tempadas consecutivas en Preferente, así que si consigue a salvación, sería a mellor xeira da súa historia nesta categoría. 

 

As dez últimas tempadas

Os números do Santaballés en Preferente (sin contar a actual)

Na pasada campaña a piques estiveron de xogar o play-off de ascenso, pero na derradeira xornada da liga regular, o Lemos deu a badalada gañando no campo da Sarriana e metéronse os de Monforte nese play off con 17 puntos, os mesmos que tivo o Santaballés, que tivo que xogar por intentar acadar un posto para disputar a Copa do Rei, posto que sería para o Victoria C.F.

O Santaballés na pasada campaña

Na primeira fase desta campaña, o Santaballés rematou no 11º lugar só por diante de Foz e At. Escairón. Remataría con tres vitórias, dez empates, e once derrotas, anotando 26 goles e encaixando 38. Chega a Barraña no cuarto posto desta liguilla con seis puntos despois de empatar a un na casa contra As Pontes a semana pasada, e de gañar por 5-1 ao Escairón fai duas semanas. 
 

Santaballés-As Pontes da semana pasada

O equipo adestrado por Juan Rodríguez chegará a Barraña co claro obxectivo de dar a sorpresa e levar algo positivo aproveitando unha posible relaxación dos nosos xogadores grazas ao colchón que teñen sobre os postos perigosos. Unha relaxación que agardemos non se produzca, porque a imaxe dunha campaña moi decepcionante non pode quedar todavía máis manchada contra un equipo que, a priori e con tódolos meus respetos, presupóñese inferior ao CD Boiro. Dito esto, desexarlles o mellor aos chairegos, xa que ten moitísimo mérito estar onde están sendo dunha pequena parroquia. Os xogadores máis incisivos deste equipo son Iago Castro con seis goles, e Palomo e Alex Novas con sete cada un.

O estadio onde xoga o Santaballés chámase Campo da Liga, se ben non ten nada que ver o nome ca Liga de Fútbol. O nome venlle dado pola Liga Santaballesa, fundada alá polo ano 1907 na Habana. como unha asociación de beneficiencia, educación e instrucción. Fundouse no domicilio de Don Francisco Naseiro Castro, onde reunidos 54 persoas de Santaballa e outras localidades dos arredores constituiron esta asociación. No primeiro regulamento especificábanse as ensinanzas que se debían impartir, tanto nun primeiro nivel ou primario como noutro nivel máis avanzado. Non só se pretendían as aprendizaxes das “catro regras” senón tamén unha formación en xeografía, historia, nocións de agricultura e cálculo mercantil. É dicir, naquelas áreas que os emigrados vían as súas necesidades.

Mesmo se contemplaba que se impartise docencia de historia, xeografía, lingua e gramática galegas. Sendo o primeiro centro educativo a nivel mundial que incluíu no seu plan de estudios estas materias, tamén se contemplou a posibilidade da docencia dos idiomas inglés e francés.
O nivel elemental estaba destinado para ser cursado por todos os escolares e eran gratuítos tanto a matricula como os libros e o material escolar. Os alumnos de educación superior debían de adquirir os libros pero a matricula e o material escolar eran de balde. (Texto extraído do Facebook da Liga Santaballesa)
A escola que se construíu en Santaballa grazas ás doazóns, é un fermoso edificio que ben paga a pena visitar xa que ademais da súa beleza, soe albergar exposicións sobre a emigración, e polas datas dos Santos, organízase unha interesantíma Feira Indiana. Ademais hai un roteiro que parte de alí mesmo e no que podemos contemplar o seu xardín botánico con especies autóctonas galegas e tamén cubanas.
 
Edificio da Liga Santaballesa
 
A ver que me centro, que levo unha parrafada enorme no apartado do Campo do Fútbol e aínda non dixen nada del.
O campo atópase xusto detras do edificio da Liga Santaballesa. Trátase dun modesto campo que conta con herba natural, pero cunha pequenísima bancada. O que xa non é tan pequeno é o terreo de xogo,  que conta cunhas dimensións de 101x58

Campo de futbol A Liga

O colexiado nesta ocasión será Eduardo Rodríguez Penas do colexio da Coruña, que xa dirixíu ao Boiro fai duas campañas no campo da Alta no que perdimos contra o Puebla por 2-0 na primeira xornada. Sacara ese día cartóns amarelos para Xabi e Juan García polo Puebla, así como o vermello ao adestrador Anxo Casalderrey. Polo Boiro os sancionados foran Cea, Cardeñosa e Juanma.
En liñas xerais, trátase dun colexiado moi pouco tarxeteiro. Este enfermeiro e podólogo, dirixía nesta tempada o Escairón 2 Lemos 3; o Sigüeiro 4 Estudiantil 0 e o Residencia 0 Ribadeo 0.

Eduardo Rodríguez Penas



viernes, 25 de marzo de 2022

ATLÉTICO ESCAIRÓN


 ATLÉTICO ESCAIRÓN


LOCALIDADE: Escairón-Vilasante (O Saviñao)
ESTADIO: Municipal de O Saviñao
ANO DE FUNDACIÓN: 1965
TEMPADAS EN PREFERENTE: 4 (5 ca actual)

 

Comeza o noso CD Boiro a liguilla pola permanencia en Preferente co que, con tódolos meus respetos, é, a priori, o rival máis débil desta fase que ten que disputar o noso equipo tras unha moi decepcionante fase regular na que albiscamos tan só dun xeito fugaz os postos que nos deran a opción de poder subir a terceira.

O Atlético Escairón, equipo da parroquia de Vilasante no concello lucense de O Saviñao tivo uns números moi discretos nesa primeira fase regular, na que foi 13º e último con tan só 6 puntos acadados. Conseguíunos na xornada 5 ao gañar na casa ao Victoria CF por 2-0, e na xornada 23 tamén ao gañar na casa por 3-1 á SDC Residencia. Anotou tan só 20 goles e encaixou 74. Con dúas vitórias e 22 derrotas e lóxico que fora o último, polo que parte con cero puntos nesta fase. Lembremos que o CD Boiro parte con 6.

Átlético Escairón (2021/22)

O Concello do Saviñao pertence a bisbarra de Terra de Lemos, e forma parte da Ribeira Sacra. Nos casi 200 km2 de extensión cos que conta, alberga un total de 29 parroquias nas que viven tan só 3589 segundo o censo de 2021. A capital municipal é precisamente Escairón que conta cunhas 890 persoas.

O Saviñao está poboado dende antigo pero agora sufre con forza a despoboación do seu territorio, xa que neste momento, a franxa de idade con máis representación é a de 70 a 79 anos e por contra, a que menos representantes ten é por desgraza a de 0 a 9 anos. 

A actividade económica principal do concello é a agricultura e a gandaría, sendo quizais a súa principal empresa a vitivinícola Adegas Moure, que comercializa os coñecidos viños e licores de Abadía da Cova. Se imos con tempo a ver o partido, podemos aproveitar a viaxe e visitar estas impresionantes adegas enclavadas nunha fermosa paraxe. Se nos xuntamos 10, podemos difrutar da cata de sete dos seus viños... Aquí deixo a proposta.

Adegas Moure e o Río Miño

En Escairón hai feira os 8 e 19 de cada mes, e conta este concello cun importante patrimonio no que destacan os pazos de Vilelos e Arxeriz así como a Casa da Abadía de Santo Estevo de Ribas de Miño. As suas festas patronais son na primeira semana de agosto nas que teñen actuado artistas de certo renome así como as máis grandes orquestras, pero destaca sempre no seu programa a carreira de burros ao redor do vello campo de fútbol e que se celebra o último día, atraindo xente de toda Galicia. Tras esta carreira hai un campionato entre parroquias de tiro de corda.


Se alguén se anima a ir ata o Saviñao a alentar ao noso equipo, pode coller folgos para facerse notar na pequena bancada do seu estadio, pode facelo no Restaurante Avenida o si queremos comer de tapas, temos o Indalo Gourmet e O Noso Lar. Estes tres están no mesmo Escairón, preto do Campo de Fútbol. Para chegar a Escairón dende Boiro temos duas opcións, a de sufrir as peaxes da AP-9 e da AP-53. Esta sería indo por Compostela e despois a Lalín onde teríamos que coller despois dirección Rodeiro e Monforte de Lemos. Entre Chantada e Monforte xa veremos o desvío que nos levaría ata Escairón tras percorrer 149 kms.
Se non queremos pagar as peaxes, podemos ir pola Estrada e Silleda ata Lalín e despois alí coller xa o Corredor que nos levaría a Monforte. Serían deste xeito 141 kms pero levaría máis tempo.

Non vai ser esta a primeira vez que se enfronten Boiro e Escairón. No Saviñao xa xogaron na cuarta xornada da tempada 1998/99 tamén en Preferente e na que se empatou a un tanto. No partido de volta na xornada 23, o Boiro fora quén de gañar por 3-1. Ata o de agora foi a única vez que se enfrontaron.

As dez últimas tempadas do Atlético Escairón

Esta é a quinta tempada na que o Escairón xoga en Preferente, sendo o seu debut nesta categoría precisamente nesa 1998/99 na que xa xogou contra o Boiro. O debut foi na casa contra o Vilalbés perdendo por 0-2 sendo na terceira xornada a primeira vitória na categoría por 1-0 ante o Foz. Non lle foi nada ben sendo último con tan só 5 vitórias e 8 empates en 38 xornadas polo que voltaría a Primeira Rexional, chegando a descender incluso a Terceira Rexional na que estaría nas campañas 2004/05 e 2005/06. Voltaría a Preferente na 2014/15 sendo 18º e volvendo a descender pero desta vez tan só estaría unha tempada na Primeira facendo na 2016/17 o seu mellor papel en Preferente sendo 6º ao final da campaña. Por desgraza para eles, na seguinte, voltarían descender. Na 2019/20 foron primeiros do seu grupo en Primeira Rexional acadando o ascenso, un ascenso que non disfrutarían ata este ano, xa que na pasada tempada foi un dos equipos que por mor da pandemia decidíu non competir.

As catro anteriores tempadas en Preferente do Escairón

 

Atlético Escairón 2019/20

O Campo Municipal de O Saviñao, conta cunha coqueta bancada, dende a que os seus siareiros animan aos seus xogadores que disfrutan de xogar nun campo de herba natural, cunhas medidas de 101x63, ou sexa, un campo grandiño para os que sole haber nesta categoría.

Estadio Municipal de O Saviñao

O equipo é adestrado por Xurxo Rodríguez, que colleu as riendas do equipo na xornada 14, e que fora xogador entre oputros do Compostela e do Real Uvieu, pero destaca o seu paso polo Celta B chegando a xogar un partido de Primeira División co priemiro equipo celtiña na 2002/03, concretamente o Real Sociedad 1 Celta 0 na xornada 18. Xogou os 90 minutos. Tamén co Celta xogou un encontro completo en Segunda División contra o Rácing de Ferrol na sexta xornada da 2004/05, con empate a un. Por certo, co Celta B gañou no 2002 a Copa Federación.
Naceu o 15 de agosto de 1980 en Cee.

Xurxo Rodríguez no Celta


O encontro será dirixido por un árbitro do colexio ourensán, Renny Mazaira Rodríguez, un Licenciado en Dereito pola Universidade de Vigo e Máster en Loxística e Transporte de Mercadurías, está a piques de cumplir 33 anos e leva asubiando en Preferente dende o 2015. Non teño constancia de que algunha vez dirixira ao CD Boiro.
Por contra, ao Atlético Escairón, me consta que na xornada 35 da 2017/18 dirixíu un Escairón 1 Outeiro de Rei 3, no que mostrou aos locais seis amarelos e un vermello. Aos forasteiros catro amarelos.

Renny Mazaira


lunes, 6 de diciembre de 2021

LARACHA CLUB DE FÚTBOL

LARACHA CLUB DE FÚTBOL

LOCALIDADE: A Laracha 
ESTADIO: Municipal de A Laracha (1.200 espectadores)
ANO DE FUNDACIÓN: 1965
TEMPADAS EN PREFERENTE: 21 
 
Remata xa a primeira volta desta primeira fase en Preferente, e tócanos rendir visita a un histórico da Rexional galega e un dos equipos contra o que máis veces témonos enfrontado ao longo da história. Esta vai ser a decimonovena tempada na que os camiños do Laracha e do Boiro coinciden entre a Preferente e a Terceira. Como curiosidade dicir que a segunda volta ímola comezar a escasos catro kilómetros de aquí, no campo do Paiosaco, que tamén pertence ao concello de A Laracha. Chegan os nosos rivais deste domingo no décimo posto con nove puntos, seis dos cales os acadaron nas dúas últimas xornadas ao gañar na pasada semana 3-5 ao Estudiantil (os tres primeiros goles na tempada dos de Vista Alegre) e 3-1 fai dúas xornadas ante o Boimorto. Os outros tres puntos os conseguiron na xornada segunda ao gañar 1-2 en Santa Comba ao Xallas. Nas outas sete xornadas sufriron sete derrotas polo que ata o de agora non coñecen o empate. Levan anotados 14 goles e encaixados 22.
 
Festexando un gol contra o Boimorto (La Voz de Galicia)

Ten este concello unha extensión de 125,57 kms cadrados nos que viven unhas 11500 persoas repartidas por 13 parroquias sendo a da capital municipal, a de Torás, a principal. Bica o mar este concello no fermoso lugar de Caión. É un concello prominentemente agrario e forestal, e conta cun dos centros loxísticos de Inditex. Para visitar, ademáis de caión, recomendo a área recreativa de Gamelle e o Centro de Interpretación dos Muíños de Auga da Costa da Morte que podemos unir facendo unha bonita ruta de sendeirismo á que o Río Anllóns dota dunha gran fermosura. Para os que se animen a ir ata alá a animar ao noso Boiro, poden coller folgos antes de ir ao partido na Tarberna de Ures, ou na Cervexaría O Trasno.

Pois pasando xa ao futbolístico, este equipo que foi fundado no 1965, disputou a súa primeira competición en liga na Primeira Comarcal gañando no seu primeiro partido oficial por 3-4 ao Arteixo e rematando no séptimo lugar dunha competencia de 15 equipos. Nesta categoría estaría ata a 1983/84 aínda que cas diferentes reorganizacións do fútbol galego denominándose ben Primeira Comarcal ata 1977/78 ou ben Segunda Rexional. Foi malo o debut na Primeira Rexional perdendo a categoría na mesma tempada, pero recuperandoa nun só ano. O regreso a Primeira Rexional sería desta vez moito mellor, sen pasar apuros, ata que por fin, na 1991/92 consegíu o ansiado ascenso a Preferente ao ser Campión. 
Estreábase nesta categoría o Laracha o 6 de setembro de 1992 con empate a un en Ribadeo chegando á semana seguinte a primeira vitória por 2-0 ante o Atlético Ribeira. Ao final da tempada, os laracheses serían séptimos, nunha tempada desastrosa para os equipos da Barbanza na que o Boiro foi último clasificado e por diante de nós, como antepenúltimos foron os do Atlético de Ribeira.
Seguirían cinco tempadas máis en Preferente, xa que na 1996/97, mentres o Boiro navegaba polos tristes mares da Primeira Rexional, o noso rival deste domingo quedaba campión de grupo tras un gran temporadón e acadaba o seu primeiro ascenso á categoría nacional.
O 31 de agosto de 1997 xogaba o Laracha o seu primeiro encontro en Terceira ante o Viveiro na casa e faríao cun empate a un, sendo na terceira xonada a da primeira vitória tras un 4-1 ante o Somozas. Ao final desta campaña, de 21 equipos, o Laracha sería vixésimo co que voltarían a Rexional ás primeiras de cambio. 
Non sería bo o retorno a Preferente facendo unha campaña un tanto mediocre, pero nas seguintes foi collendo forza e acadando bos postos, un 3º na 1999/2000, un 2º na 2001/02 na que perdeu contra o Guardés por 0-1 e por 2-0 no play-off de ascenso a Terceira, e outra vez segundo na 2003/04 o que lle valeu o ascenso a Terceira a pesar de caer derrotado no play-off ante o Alondras.
 
Laracha Bergantiños ano 2000 (La Voz de Galicia)
 
Moito mellor lle foi ao Laracha desta vez na Terceira, quedando no quinto posto no seu re-debut a tres puntiños do cuarto, o Coruxo, nun ano no que o Feiraco Negreira acadaría o ascenso a Segunda B, un ascenso, que como a tantos outros non lle sentou nada ben, e pódese dicir, que aínda a día de hoxe anda a pagar a peaxe daquel ascenso.
Na seguinte campaña o Laracha sería terceiro, tan só por detras do Fabril (daquela Depor B) e do CD Lugo, o grande, non o filial. O Laracha dispiutaría o play-off de ascenso a Segunda B no que non tería ningunha opción xa que na primeira eliminatoria caería por 0-3 na casa ante o Parla e sería derrotado novamente en terras madrileñas por 2-0 esfumándose o soño do ascenso.
Tra-lo temporadón na 2005/06 chegou o bofetón do descenso na seguinte ao ser penúltimos clasificados con tan só 31 puntos, os mesmos co último clasificado, que aquel ano foi o Cruceiro de Hío.
As seguintes seis tempadas do Laracha serían en Preferente sen correr riscos de descenso e tampouco contou con posibilidades reais de ascenso, pero na 2012/13 na que nós fomos os campións, o Laracha quedou cuarto, pero a renuncia de equipos de Terceira a continuar, fixeron que o equipo volvera a acadar o ascenso a Terceira.
Laracha 1 Boiro 1 (2012/13)
 
Desta vez serían duas campañas as que estarían os da Laracha en Terceira acadando un 15º e un 19º posto, e botarían outras dúas tempadas en Preferente cun 9º e un 2º posto, este último tras o Noia e por diante do Estudiantil, na tempada que empezaría a odisea do equipo estradense polos xulgados.
Novamente sería un ciclo de dúas tempadas as que botaría o Laracha en Terceira, da que baixaría ao ser 17º, nunha campaña na que un desesperante CD Boiro foi 19º. E dende aquela están os dous equipos en Preferente ata o de agora. Antes do inicio da última tempada na Terceira, asinaran un contrato de filiación co Deportivo da Coruña, que racharían antes de que rematara a tempada vendo que o Fabril baixaba irremediablemente a Terceira e arrastraría a Preferente a Laracha, división á que baixaría igualmente ao ocupar posto de descenso.
No retorno do Laracha a Preferente, que pagou con creces ese contrato de filiación co Dépor e rachalo a posteriori, salvoulle a pandemia do COVID de que baixara a Primeira Rexional ao non haber descensos, pero tanto eles como o Foz na xornada 26 na que rematou a liga estaban máis que sentenciados. Polo mesmo motivo zafaron o ano pasado na que tan só foron capaces de sacar un punto en doce partidos, e nesta polo momento non é que lles vaia moi alá e vanno ter complicado unha vez máis.
 
A plantilla está composta por xente bastante nova, que conta con algún veterán pero a inmensa maioría dos xogadores andan entre o 19 e os 23 anos. Podemos destacar a un dos de 19 anos como xogador máis perigoso, a Barroso, que polo de agora, é o xogador que máis goles fixo do plantel larachés con 5 dos 14 que levan en total. O adestrador é Alexandre Álvarez de 45 anos e o presidente chámase Juan José Fuentes Varela.
 
Corpo Técnico do Laracha, sendo o míster o terceiro pola esquerda. (DxT)
 
Ademais de contar con este equipo senior, o Laracha ten un equipo xuvenil na 2ª autonómica, e tamén ten equipo cadete, infantil, alevín, benxamín e prebenxamín

Moitas son as veces que se viron as caras Boiro e Laracha nuns partidos nos que moitas veces fíxose valer o factor campo como podedes ver nas seguintes táboas.



E agora a táboa co resumo das dez últimas tempadas do Laracha e o seu histórico en Preferente.




O Campo no que xoga o Laracha como local é o Municipal no que poden entrar ata unhas 1200 persoas. O terreo de xogo ten unhas dimensións de 102x61 e é de herba artificial. Atópase o campo fora do que é o pobo, aínda que moi pretiño, na Rúa Campo, moi preto do cemiterio. O desplazamento ata allí pode levar sobre unha hora e media.


O colexiado para este domingo vai ser un ourensán, o señor Rubén Castro Fernández 
Esta tempada dirixíu na primeira xornada o Arteixo 4 Puebla 0 amosando dous cartóns amarelos aos locais e catro aos pobrenses e o Fisterra 1 Dubra 1 da quinta xornada na que sacou tres cartóns amarelos para cada equipo. Esto en canto ao noso grupo. No Grupo 1B na xornada 4, o Sarriana 3 Ribadeo 0 con dous amarelos aos de Sarria e un para os da Mariña. No 2A o Céltiga 1 Gran Peña 3 da xornada novena (catro e un amarelos); e no 2B o Atios 0 Sp. Guardés 0 (con un e dous amarelos respectivamente). Como se pode observar non é un árbitro que amose moitas tarxetas, e de feito este ano aínda non sacou nin un cartón vermello. Sorte para o trencilla nesta importantísima xornada.
 



martes, 30 de noviembre de 2021

Puebla Fútbol Club

PUEBLA FUTBOL CLUB


LOCALIDADE: A Pobra do Caramiñal
ESTADIO: A Alta (1000 esoectadores)
ANO DE FUNDACIÓN: 1973
TEMPADAS EN PREFERENTE: 9

Antes de iniciar a nota do rival desta semana, mostrar as miñas condolencias aos veciños da Pobra polo recente pasamento de Juan Carlos Riveiro, expresidente do clube, un auténtico home de fútbol e con quen o Puebla escribíu as mellores páxinas da súa história. Que a terra lle sexa leve ao bo de Riveiro.

Pois entrando xa en materia, o deste domingo ás 16:30 en Barraña,  quizais sexa o encontro que máis espectación produza nesta tempada por ser o derbi do Barbanza ou da beira norte da Arousa, según se vexa, o encontro entre veciños, entre amigos, pero no que habrá tensión xa que o tren da liguilla de ascenso pode marchar para o que perda, e porque precisamente neste tipo de encontros, o que perde ten que aguantar máis mofas que de costume noutras derrotas.

O Puebla o día da sua presentación en Cadreche (La Voz)


Do concello da Pobra pouco vou descubrir aquí que non se sepa xa en Boiro. É o concello máis pequeno en extensión da Barbanza con tan só 32,5 kms cadrados no que viven unhas 9300 persoas repartidas por catro parroquias. Aló polo ano 2000 o concello chegara a ter os 10000 habitantes, pero pouco tempo os aguantou perdendo esa barreira poboacional que lle da máis forza a calquera administración local. O punto máis alto do concello sitúase no Alto do Barbanza con 656 metros. Ten a Pobra un interesante rueiro na súa parte máis antiga onde destaca a casa-museo de Valle Inclán, conserva a súa alameda e a fachada marítima creo que é ben bonita, e máis agora que se vai recuperar a parte na que so había naves abandoadas, entre elas a da discoteca Boomerang, onde moitos de nós pasamos longas horas nos domingos de xuventude.
A Curota, O río Pedras, as praias de Cabío e Lombiña... non son ningún segredo xa para ninguén, e a Pobra presume, e con razón, destas xoias da natureza.

A min molaríame que este clube que se fundou o 30 de xuño de 1973, se chamara Pobra Futbol Club, pero non é así... Que lle vou facer!?!?, aínda me fastidia máis que o seu torneo de verán siga levando o nome do Conde de Fenosa. O que si teño que recoñecer, que teñen un dos escudos máis fermosos do fútbol galego, ou polo menos para mín. 

Chega o Puebla a Barraña con 12 puntos tras gañar tres partidos, empatar outros tres, e perder outros tantos. No apartado goleador, levan 12 goles  tanto a favor como en contra.

 

O primeiro presidente que tivo o Puebla foi Eliseo Escurís Batalla, e a súa primeira competición na tempada 1973/74 foi na Segunda División do Sar Grupo Sur, sendo o seu primeiro encontro o día de Reis de 1974 contra o Unión ao que gañaron por 2-0. O Lampón, e o Cabo de Cruz serían algún dos rivais nesa liga. Quedaron quintos de nove equipos.

Foi o equipo medrando pouco a pouco ata que por fin, na 1983/84 quedou campión do seu grupo na Primeira Rexional e acadou o ascenso a Preferente, na que se estrearía de xeito oficial na casa un 2 de setembro de 1984 gañando por 4-1 ao desaparecido Atalaya de Porto do Son. Remataron esa campaña nun meritorio oitavo posto, que mellorarían ao seguinte ao ser terceiros, só por detrás de Bergantiños e Sporting Sada, e xa na seguinte, subcampións por detrás do histórico Lemos e ascenso a Terceira División. Menudo carreirón levaba o equipo.

O 30 de agosto de 1987 estreábase o equipo en categoría nacional, e facíao en Cangas do Morrazo ante o Alondras co que sucumbiría por 4-3 nun emocionante partido. Ao final da tempada serían decimo cuartos con 34 puntos (lembrade que por aquel entón as vitórias daban dous puntos e non tres) nun grupo no que tiveron que enfrontarse entre outros ao Rácing de Ferrol, a SD Compostela ou ao Coruxo. A primeira vitória chegaría na seguinte xornada ao gañar por 5-0 ao Atlético Ourense. 

Repetiría posto e puntuación na campaña seguinte, e xa na da 1989/90 o equipo sería décimo sexto con 32 puntos e perdería a categoría por mor dos arrastres da Segunda B, da que baixarían o Rácing de Ferrol, o Lalín e o Arousa nunha campaña desastrosa para os equipos do noso país sendo aquel famoso Xuventude Cambados, o que mellor quedaría ao ser cuarto clasificado. Da Terceira tan só subiría o Compos o que sentenciaba ao equipo do Caramiñal que xa non volvería a xogar en Terceira. Xusto un posto por diante cun puntiño máis, salvaría a categoría o CD Boiro.

Dende esa o declive do Puebla foi abismal, aguantando tan só duas tempadas en Preferente, pero as campañas en Primeira Rexional serían desastrosas baixando na 1995/96 a Segunda Rexional e sen aínda tocar fondo, o que ocurriría na 2004/05 co descenso a Terceira e ollo que ata lles costou collerlle o punto a unha categoría na que botarían catro tempadas.

Na 2008/09 comezou o resurxir do equipo sendo campión da Terceira Rexional con 29 vitórias en 32 partidos e anotando 152 goles e encaixando tan só 18. Os únicos partidos que non gañaran foron un empate a un en Bealo, outro a cero na casa ante o Xuño e unha derrota na casa por 0-1 ante o Cabo da Cruz. O resto, goleadas a favor dos pobreses, destacando o 12-0 ao Caamaño.

Rozou xa o ascenso a Primeira no seu re-debut en segunda pero ao final tivo que agardar tres tempadas para acadalo e outras tres tivo que agardar en Primeira para subir a Preferente na que só botou desta vez unha campaña ao quedar 17º e baixar ese ano seis equipos.

O novo peregrinar pola Primeira Rexional sería de dous anos nesta ocasión e conseguiron voltar a Preferente ao ser segundos tras A Golada na 2017/18 e cos mesmos puntos co Piloño que quedou ca mel nos beizos da que pudo ser o seu primeiro ascenso a Preferente. Aínda así o Puebla precisou dunha eliminatoria contra o subcampión do Grupo I, o Carral ao que doblegaron tras perder no encontro de ida xogado en Barraña o 27/05/2018 por 2-3 marcando polo Puebla, Changui e Espi, e no encontro de volta xogado no campo de O Castro unha semana despois, o resultado foi de Carral 0 Puebla 2 con goles de Changui e Pap.

Festexando o ascenso contra o Carral (La Voz)

Dende aquela o equipo xa non se moveu da Preferente ata o de agora.

O clube conta ademais de con este equipo, cun filial, o Puebla B que está na Terceira Rexional e que vai segundo tras o Noia B. Ten o equipo xuvenil na primeira autonómica e equipos en categoría cadete, infantil, alevín e benxamín.

O Puebla non é precisamente un equipo que se lle de ben ao CD Boiro en Barraña, máis ben ao contrario. Certo é que botaron moitos anos sen xogar entre eles, pero a última vez que o noso equipo lle gañou aos pobrenses na casa foi o 6 de marzo de 1994 estando en Primeira Rexional co resultado de 1-0. Na Pobra o noso equipo acadou resultados moito mellores que en Barraña, pero cunha grande diferencia!! Hai vai a táboa para que vexades.

A eses resultados hai que engadir un partido da Copa Deputación na 1988/89 que se xogou en Barraña e que rematou con empate a cero, pero no que pasou de ronda o Puebla na quenda de penaties e outro no 2017 con empate a un, pero nesta vez pasou o Boiro, quizáis por que xogamos na Pobra...
 
As dez últimas campañas do Puebla

O equipo adestrado por Xesús Mella conta con xogadores que en Boiro coñecemos ben, como o porteiro Miguel, ou como Brais Nieto, Nacho Figueira ou Teira. Supoño que para estes ex-xogadores do noso equipo será un encontro especial.

O campo de futbol no que o Puebla xoga como local, é o Campo da Alta, cerquiña da praia de Cabío e que conta con pistas de atletismo nas que o Club de Atletismo Barbanza adestra e forxa campións, sendo sen dúbida algunha a grandísima Ana Peleteiro o mellor exemplo do que se pode chegar a conseguir adestrando na Alta.
A capacidade do campo é duns 1000 espectadores, cunhas dimensións do terreo de xogo de 102x62 e de herba natural
 
Campo de fútbol e area do salto de lonxitude (EibrSestaoX.com)

O colexiado para esta ocasión é o coruñés Iván Morlán García, outro amante da música, pero nun eido diferente ao colexiado da semana pasada. Este é un amante do rock un pouco máis duro co que fai Miss Derrota pero a súa relación con bello arte da música é máis literaria que instrumental. Ten feito entrevistas e críticas de grupos musicais na páxina "Keep the Flame Webzine", na que publicou entrevistas a Obús e Saratoga entre outros moitos.
No futbolístico, debutou na Prefente na tempada 2016/17, na primeira xornada no Grupo Sur cun Xuventú Sanxenxo 1 Pol. San Cibrao 0, amosando cinco cartóns amarelos, tres para os locais e dous para os do Polígono. Nesta campaña dirixíu na xornada 4 do Grupo Norte B o As Pontes 2 Santaballés 2 con 5 cartóns amarelos aos locais e dous aos visitantes aos que lles pitou un penalti a favor; na xornada 9 no noso grupo dirixíu o Laracha 1 Arteixo 3 con tres amarelas para cada equipo. Tamén nos grupos do sur asubiou algún encontro, como o  Valladares 3 Xuv. Sanxenxo 2, con cinco amarelos aos de Vigo e un bermello directo no minuto 21 aos de Sanxenxo ademais doutro amarelo; o Velle 1 Cultural Areas 2 con tres e seis amarelos respectivamente e a semana pasada o Porriño Ind. 2 Mondariz 1 con dous e seis tarxetas amarelas. Ogallá teña sorte no encontro e dirixa con ben o partido. Non teño constancia de que ata o de agora lle dirixira algún encontro ao noso equipo.
 

 
E dis de subir ata alá arriba?
E ti sei que me fodes!