SI PULSAS SOBRE LAS ALTIGRAFÍAS Y FOTOS, PODRÁS VERLAS A TAMAÑO COMPLETO.


Agradecer a Salvador Hernández su ayuda en la configuración de este blog. Gracias Salva.



sábado, 1 de octubre de 2022

CLUB LEMOS

CLUB LEMOS

LOCALIDADE: Monforte de Lemos
ANO DE FUNDACIÓN: 1924
TEMPADAS EN PREFERENTE: 19 (20 ca actual)
ESTADIO: A Pinguela (1100 espectadores sentados)
PARTICIPACIÓNS COPA DO REI: 6

Este domingo volvemos a ter futbol en Barraña por mor do estado no que se atopa o coqueto estadio monfortino de A Pinguela que fai impracticable a práctica do balompé nas súas instalacións. Baralláronse outras opcións como xogar no pequeno campo dos Escolapios tamén en Monforte, ou incluso disputar o encontro no campo de San Martiño en Quiroga. Finalmente, e por imposición federativa, cámbiase a orde dos encontros disputando en Barraña o da primeira volta, deixando o da segunda para facelo nun, esperemos que xa remodelado, Estadio de A Pinguela.

Monforte de Lemos, situada ao sur da provincia de Lugo, e que conta co título de cidade dende 1885, ten na actualidade algo máis de 18000 habitantes, pero chegou a rondar os 22000 no século pasado. O número de parroquias que compoñen o concello monfortino é de 27, as cales están repartidas polos 199.5 kms cadrados de extensión.
Foi un importante nu ferroviario que foi perdendo peso específico, así como un importante motor económico na provincia. Ten moita historia, como así se reflicte na gran cantidade de edificios emblemáticos cos que conta, destacando o Pazo dos Condes de Lemos, o Mosteiro de San Vicente do Pino ou o Colexio de Nosa Señora da Antiga.  Tamén destacan a Ponte Vella, a Xudería e o Pazo de Tor. Conta tamén con varios e interesantes museos.

Eu xa estou desexando ir a xogar o partido de volta e disfrutar do entorno, da gastronomía e deses caldos tan bos que se dan nos viñedos da Ribeira Sacra.

Colexio Nosa Señora da Antigua

A visita do Club Lemos non é unha visita calquera, trátase dun dos equipos máis antigos da Galiza, fundado tan só un ano despois que por exemplo, o Celta de Vigo. A piques de festexar o seu centenario, non atravesa por un dos seus mellores momentos, máis ben ao contrario. Ogallá que unha vez que remate o encontro en Barraña, o Lemos recupere sensacións e tamén entidade para volver a ser un equipo cun papel acorde a súa historia.
O Clube Lemos naceu no mes de abril do ano 1924 tra-la unión do Athletic Club e o Monforte FC, chamándose nos seus inicios, "Sociedad Deportiva y de Cultura Física Lemos Club", sendo D. Ramón Taboada Zúñiga o seu primeiro presidente. No 1934 o clube acadaría o ascenso á Serie A (a Preferente de antaño) pero foi sancionado por a ilegal alineación dun xogador que lle valeu ao Ferrol FC o título da Serie B e posterior ascenso.

O Lemos en 1924

Na tempada 1934-35 disputou por vez primeira o Campionato de Galicia no que quedou en segunda posición, so por detrás do Sporting Club de Lavadores. A última xornada enfrontaba a estes dous equipos con vitoria para os vigueses por 2-0. Levantarían os de Monforte este título na seguinte edición ao gañar por 5-2 no partido decisivo ao Club Coruña. Esto lle valdría aos nosos protagonistas da nota desta semana para xogar a Copa de España contra o Deportivo da Coruña, o Unión Sporting Club de Lavadores e o Real Stadium Club Avilesino. O Lemos quedaría segundo nesa fase de grupos detrás do Deportivo pero sen opción algunha de clasificarse para a seguinte rolda.

É raro que con tantos anos, e sendo dunha localidade que otrora fora un importante núcleo económico e industrial, nunca estivera na desaparecida Segunda B, sendo o segundo equipo galego con máis tempadas en Terceira División, nas que ata o de agora disputou un total de 51 CAMPAÑAS!!! E eso que desde que descendera na 2007/08 non volveu a participar nesa categoría. O Arousa con 54 ca actual, é o único equipo galego con máis participacións en Terceira.

A primeira vez que xogou en Terceira División, foi na tempada 1943/44, debutando o 26 de setembro de 1943 cunha abultada derrota ante o Pontevedra por 5-0. O seu primer partido na casa sería na segunda xornada contra o Palencia, co que tamén perdería, desta vez por 0-2. O primer gol na categoría e o primer punto chegaría na cuarta xornada tras empatar a un tanto co Berbés. A primeira victoria sería na sétima xornada por 2-1 ante a Ponferradina.

Remataría esa tempada no 9º posto (dun total de 10 equipos) nos que gañou 5 encontros, empatou 2 e perdeu 11, anotando 23 goles e encaixando 43, acadando tan só un punto más que a descendida Ponferradina.

Se consolidaría o equipo nesta categoría dun xeito firme, xa que disputou 30 das 33 seguintes edicións; tan só xogaría na Serie A, nas tempadas 1948/49; 1958/59 e a 1969/70.

Nese treito de anos, a mellor clasificación que acadaría sería un cuarto posto na 1961/62, quedando por detras do CD Lugo, o Club Ferrol e o Arousa SC.

Unha tempada curiosa foi a 1954/55, que sendo quinto de dez equipos, tivo que xogar fase de permanencia. Ese ano xogarían a fase de ascenso os dous primeiros e os outros oito a de permanencia. O Marín, sendo terceiro na Fase Regular, perdería a categoria nesa Fase de Permancia.

Tamén foi curiosa a tempada seguinte, xa que o Lemos, sendo sexto, xogou a fase de ascenso xunto cos dous primeiros clasificados, o Ourense e o Turista de Vigo. Na primeira rolda tocaría xogar contra a Ximnástica de Torrelavega, ao que derrotaron en Monforte por 4-2 o 27 de Maio de 1956, pero á semana seguinte, o equipo cántabro gañaría 4-0 rachando ás primeiras de cambio, o soño monfortino de ascender a Segunda División.

No ano 1964, o Clube Lemos sería quen de gañar a Copa Galicia, tras vencer ao Turista por 1-2 na ida e empatar a un no de volta, ao que se chegou á prórroga, xa que ao final dos 90, os vigueses gañaban 0-1.

O Lemos gañador da Copa Galicia 1964

Tras o último paso pola serie A na 69/70, as cousas non irían moi alá e de feito, nas dúas primeiras campañas tra-lo retorno a Terceira, xogaría Fase de Permanencia-Ascenso (Permanencia para os de Terceira e Ascenso para os de categoría Rexional). Na 1970/71, sería contra o equipo de El Entrego CD de Asturies empatando no encontro de ida a un, e no de volta, xogado na casa, o Lemos gañaría 4-0.
Na 1971/72, sería o Mérida Industrial o rival a batir, aos que lles gañaron 2-0 no encontro de ida, e no de volta, vovéronse a impoñer, desta vez por 1-2.

Virían despois dúas campañas máis tranquilas, pero na 1973/74 volta ás andadas e desta vez sería o equipo cántabro Castro FC ao que había que derribar. E costou do lindo, xa que na ida, en Castro Urdiales, o equipo perdera 2-1, para gañar no de volta por 1-0 o que levaba a disputar un partido de desempate que gañaría o Lemos por 1-3. Nesta mesma tempada, o Lemos xogaría Copa do Rei quedando eliminado na primeira rolda polo Pontevedra tras empatar a un na casa e perder 2-0 en Pasarón.

Lemos 1973/74

Na 1974/75 o equipo xa sería 20º e último clasificado, nun grupo no que se enfrentou a equipos como Racing de Ferrol, Lugo, Leonesa, Bilbao Athletic e Sestao entre outros. E novamente sería o Pontevedra o encargado de apealos na primeira rolda na Copa, xa que perderon 4-0 en Pasarón e a vitoria por 2-1 na casa, xa de pouco lles valeu.

A pesar de estar en Preferente, o equipo voltaría a xogar Copa do Rei, e novamente caeu en primeira rolda, desta vez ante o Raio Vallecano. En Monforte na ida xa perderían 0-1 e no de volta, no barrio de Vallecas, a derrota sería por 5-0.

Desta vez non sería baixar e subir a continuación, de feito a primeira tempada deste novo paso pola todavía denominada Serie A, non foi precisamente doado quedando nun moi modesto 12º lugar. Na 1977/78 algo melloraría pero só para ser sétimo, na tempada na que debutaba nesta categoría o CD BOIRO que sería terceiro, pero moi lonxe do campión, Alondras.

Na 1978/79 voltaría o BOIRO a ter un moito mellor papel que o Lemos quedando terceiro a tan só un punto do ascenso, que sería para o Noia (subcampión) e para o Ribeira (Campión) BARBANZA POWER!! O Lemos sería 15º coqueteando boa parte da tempada co descenso.

Na 1979/80, habría barra libre para o ascenso a Terceira, xa que ata o décimo clasificado, acadaría ese soño. BOIRO 4º clasificado e Lemos 2º, estarían entre os chamados ó éxito, se ben ese éxito duroulle máis aos nosos rivais que a nós; eles aguantaron desta vez seis campañas consecutivas e nós so unha.

Na antes mencionada xeira de seis tempadas en Terceira, sería a 1982/83 na que acadarían unha mellor clasificación, na que además coincidíu cunha terceira fortísima co Lugo, o Ourense, o Pontevedra e o Fabril entre outros. Pero no resto das tempadas, o resultado foi mais ben mediocre. Na 1984/85 quedaron no 19º posto, só por diante do Noia que sería o único equipo que perdera a categoría ese ano. Na seguinte xa se volveu ao pozo da Preferente, quedando curiosamente dous postos mellor que na anterior, pero desta vez, foron 5 os equipos que baixaron. Comentar que na 1983/84, xogarían a que foi ata o de agora, a súa última Copa do Rei, na que quedaron eliminados en primeira rolda polo Arousa cun 0-1 en Monforte e 1-0 en Vilagarcía.

Club Lemos, anos 80

O paso pola Preferente foi fugaz, xa que de novo acadaron o ascenso á primeira, sacando nove puntos de ventaxe ao segundo clasificado, o Puebla, e ademais chegaron a Terceira con forza, porque na sua primeira campaña ao regreso quedaron nun excepcional terceiro posto, só por detrás dun intratable Rácing de Ferrol e do Xuventude Cambados. Naquela ocasión só subía o primeiro dun xeito directo e non había play-off de ascenso, o mesmo que na seguinte, no que foi o Xuventude Cambados o que acadou o ascenso dun xeito incontestable. O Lemos sería cuarto tras o ascendido Cambados e un sorprendete Xuvenil de Ponteareas e a SD Compostela.

Enfriouse a cousa bastante tras esas dúas moi boas campañas, e viñeron dúas con sendos 14º postos e xa, na 1991/92, a debacle; novamente últimos clasificados, e ademais cunha moi triste bagaxe. 3 vitorias e 9 empates en 38 partidos. 

Durou catro campañas a penitencia en Preferente desta vez con tres tempadas máis ben decepcionantes para un equipo desta entidade, pero na 1995/96, ao quedar segundo xogaría play-off de ascenso contra o segundo clasificado do grupo Sur, o Gondomar. A victoria foi para o seu rival, pero acadou o ascenso ao quedar unha plaza libre en Terceira tras o ascenso do Celta B.

Sete serían agora as tempadas que botaría o clube Lemos en Terceira, quedando pola mitade da táboa nas cinco primeiras, e na sexta, a da 2001/02 serían cuartos e xogarían play-off de ascenso a Segunda B, no cal no tiveron apenas opcións xa que serían últimos con tan só 4 puntos conseguidos na primeira xornada cun 2-1 ante o As Rozas, e na segunda cun empate a un en Langreo. As outras catro xornadas traducíronse en catro derrotas. O outro equipo que completaba o grupo era o Valladolid B. Ese ano ningún galego acadou o ascenso (Compostela B, Alondras e Betanzos).

Parece imposible, pero en tantos anos na Terceira División, este foi o seu único play-off de ascenso.

E tras unha das mellores tempadas da súa historia, chegou unha das peores, porque xusto ao ano seguinte de xogar o play-off, o equipo quedaría último clasificado cunha triste bagaxe de tan só 5 vitórias.

Tras un cuarto posto no retorno a Preferente, na 2004/05 serían segundos na taboa por detrás do Atlético Mineiro. Xogarían play-off contra o segundo clasificado do Grupo Sur, o Caselas ao que derrotaróan por 1-0 e 0-0.

Desta vez serían tres as tempadas que botarían na Terceira División, e serían tres campañas mais ben para esquecer, con dous 17º postos e un 20º na 2007/08 que é, ata o de agora, a súa última participación en Terceira. Inconcebiblemente, para un equipo con tanta historia, levar xa 15 tempadas sen regresar a Terceira, é algo que precisa dunha pronta solución. O Lemos merece festexar un Centenario de xeito!

E o caso que a caída ao pozo de Preferente, lonxe de ser efímera como outras veces, foi bastante dramática, ata tal punto de que na 2010/11, o equipo queda 16º de 21, e nesta campaña, o número total de descendidos foi de seis, así que, por increíble que poidera parecer, o Lemos descendía a Primeira Rexional.

Apenas atopou resistencia neste primer paso pola Primeira Rexional e subíu dun xeito moi claro, pero dous anos despois, un 18º posto volvíao condear ao pozo da Primeira Rexional. 

Lemos na 2014/15 en Primeira Rexional
 

Novamente botaría só un ano, pero desta vez o ser campión costoulle máis, xa que só sacou un punto ao segundo clasificado, a SCD Milagrosa. 

E ao igual que a vez anterior, foron dúas as tempadas en Preferenta antes de volver ao pozo, se ben é certo que perxudicado polos arrastres, xa que nese ano, no que foron 15º, baixaron ata sete equipos. E ollo, porque quedaba unha Primeira Rexional no grupo de Lugo con bastante nivel, tanto foi así que ascenderon Sarriana e Foz e os de Monforte terían que agardar outro ano máis poara volver a Preferente.

Á segunda foi a vencida, e ademais dun xeito moi folgado, xa que sacarían 10 puntos ao segundo clasificado, o Residencia, polo que volverían a xogar en Preferente na tempada 2019/20, así que esta é a súa cuarta tempada consecutiva nesta categoría.

O Lemos da pasada campaña

Nas tres xornadas disputadas ata o de agora, un empate e duas derrotas, con dous goles a favor e sete en contra. Na última xornada perderon 4-0 no campo do San Tirso. Tamén é certo, que aínda non xogaron na casa.

Son numerosas as ocasións nas que se enfrontaron ao CD BOIRO, e na casa, os números son moi favorables so noso equipo, ao igual que nas últimas tempadas que xogamos en Monforte, se ben é cero, que a última vez que o Boiro xogou na Pinguela, foi na quinta xornada da 2012/13, na que se gañou por 1-3 con goles de Hugo Soto (50' e 81') e de Alex Gómez (90'). Polo Lemos marcara Carrasco (70'). Naquel Boiro, entre outros xogaban ademais dos goleadores, Armental, Cardeñosa, Ángelo...

Enfrontamentos entre Boiro e Lemos

 

Resumen dos enfrontamentos

As últimas tempadas dos Clube Lemos, pode que sexan algunhas das menos exitosas da súa longa historia. Agardemos que as cousas troquen para o ben deles, pero despois do encontro de Barraña.

Últimas tempadas do Clube Lemos

No seu histórico en Preferente, os números son os seguintes:


O colexiado para este encontro será Eduardo Rivera Gores, do colexio vigués e que no mes de novembro cumplirá 38 anos. Ten dirixido ao CD Boiro en algunha ocasión, como por exemplo na 2019/20, na sétima xornada, un San Tirso 0 Boiro 1 onde os nosos xogadors non foron amoestados, e na xornada 19, un Boiro 4 Dubra 0, no que viron amarelo, Paco, Cea e Pablo Vidal.

O colexiado

O campo onde xoga o Lemos como local, e o Estadio de A Pinguela, con capacidade para 1100 espectadores sentados nunha coqueta bancada. O terreo de xogo está rodeado por unha pista de atletismo. O terreo de xogo é de herba natural, e as suas dimensións, son de 104x63. Foi inaugurado en 1999.

A Pinguela

.





 


sábado, 24 de septiembre de 2022

SOCIEDADE DEPORTIVA E CULTURAL RESIDENCIA

 SOCIEDADE DEPORTIVA E CULTURAL RESIDENCIA


LOCALIDADE: Lugo
ANO FUNDACIÓN: 1967
TEMPADAS EN PREFERENTE: 6 (7 ca actual)
ESTADIO: A Cheda (1000 espectadores)


Este domingo 25 de setembro, ás 17:30 o C.D. Boiro recibe en Barraña á Sociedade Deportiva e Cultural Residencia de Lugo.
Fundado no ano 1967, conta con equipos en tódas as categorías, dende a Chupete ata Veteráns. cousa da que sinten gran orgullo, xa que son moitos os rapaces e rapazas que defenden o escudo deste equipo clásico da cidade lucense.


A súa equipación e camisola azul, con pantalón branco e medias azuis.

O Residencia ata o de agora acadou un so punto, ao empatar na primeira xornada a cero na súa casa ante o Noia. A pasada semana, perdeu 3-2 no campo do Victoria.
O seu adestrador chámase Dani Galán, de 39 anos. Foi xogador en toda a súa carreira deste equipo e como adestrador é a súa segunda tempada. Tamén adestrou ao Lugo Xuvenil B.

O Residencia debutou en Preferente un 25 de agosto de 2013 gañando 4-0 ao noso próximo rival, o Lemos, nun encontro que todo apunta a que tamén será en Barraña polo estado do seu estadio, A Pinguela. (Pois ao parecer xogarase en Monforte no campo dos Escolapios)

As últimas tempadas do Residencia

Os números do Residencia en Preferente


Apenas hai historial entre o Boiro e a SDC Residencia, xa que tan só se viron as caras unha vez, e foi na 2019/20, tempada na que entre eles só se xogou o partido da primeira volta, e foi na xornada 17 na que perdemos 1-3, marcando para o Boiro Juanma no minuto 46. Polo Residencia o fixeron Veloso (28'), Dani López (36') e Veloso (89'). Naquel partido foron amonestados con amarelo polo Boiro Cardeñosa, Changui e Xaco. 
O partido de volta que correspondía para a xornada 36 xa non se disputou pola pandemia.

Boiro 1 Residencia 3

O colexiado para a ocasión é Xabier Rodriguez Campos, da Coruña, e é un colexiado moi veterán, 43 anos ten xa (29/07/1979), e este ano xa dirixíu o Asados 0 Sarriana 4. Agardemos que esta nova visita ao Barbanza, non deixe un recordo semellante.

Na 2020/21 dirixíu un Boiro 1 Dubra 1, no que amosou 5 cartóns amarelos, sendo tres para os boirenses, Juan, Elier e Pablo Vidal.
Na 2018/19, cando aínda éramos equipo de Terceira, dirixíu un Vilalbés 2 Boiro 2, no que asubiara un penalti a favor dos chairegos, e amonestou con doble amarelo polo Boiro a Anxo quedando o noso equipo con dez no minuto 34; no 84 o Vilalbés tamén quedaba con dez xogadores. Nesa mesma tempada asubiou un encontro dos xuvenís do Boiro en Elviña contra o Montañeiros e os mozos boirenses perderon por 2-0.
Na 2017/18 tamén dirixíu un Vilalbés-Boiro na segunda xornada con empate a un ao final do encontro no que viron cartón amarelo, Herbert, Borja Outeiral e Remeseiro. Os chairegos nin un cartón. Na mesma tempada, o Boiro 1 Somozas 4 da xornada 26 no que viron tarxeta Liñán, Borja Outeiral, Javi Otero, Cano e Smitarello. Polos de Vilalba serían tres os amonestados.
Na 2015/16 en Oitavos da Copa Deputación da Coruña o Boiro 0 Somozas 1 con cartón para Marcos Rodríguez. Na xornada 11 o Boiro 1 Verín 0 con dos cartóns amarelos (Romay e Sidibé) amosando cinco aos ourensáns. Na xornada 24 o Barbadás 1 Boiro 2 no que non hubo cartón algún. Todos estes en Terceira División. Aos xuvenís os dirixíu nun Ordes 0 Boiro 7.
Na 2014/15, tamén en terceira, na sétima xornada, Boiro 1 As Pontes 0 sendo amonestados Cardeñosa e Padín. Na xornada 25 foi un Boiro 0 Rápido de Bouzas 2. Polo Boiro viron amarelo Rubén Márquez, Paco, Padín e vermello directo no 24 Marcos Rodríguez e no 80 David Añón. Aos xuvenís, un Imperator 2 Boiro 3.
Na 2013/14 un Choco 3 Boiro 3 na xornada 23 sen cartóns.
E non teño constancia de que dirixira máis encontros do Boiro, que por outra parte, xa foron bastantes.
É un técnico que ca súa experiencia sabe facerse respetar e ademais é apreciado pola maioría dos xogadores.
Este colexiado además lanzouse ao mundo da escritura co libro "Arbi, Qué pitas?. Las reglas del árbitro 10

O Colexiado co seu libro

A SDC Residencia xoga os seus encontros como locatario no campo da Cheda, campo coqueto que está pegado ao Anxo Carro. Ten capacidade para uns 1000 espectadores, é de herba artificial e as súas dimensións son de 103x67.

O Campo da Cheda


martes, 19 de abril de 2022

CLUB DEPORTIVO AS PONTES

 CLUB DEPORTIVO AS PONTES

LOCALIDADE: As Pontes de García Rodríguez
ESTADIO: O Poboado (2000 espectadores)
ANO DE FUNDACIÓN: 1960
TEMPADAS EN PREFERENTE: 13 (14 ca actual) (24 contando ca Serie A)


Toca este domigo rendir visita a un clube histórico do fútbol galego, non tanto polos seus 62 anos de historia,  como polos éxitos acadados nese tempo chegando a ter anos de moitísimo explendor.

As Pontes de García Rodríguez, é un concello da bisbarra de Eume e que pasa por moi pouco dos 10000 habitantes, de feito é moi probable que os perda ao longo deste ano o do que ven ao máis tardar. Nos case 250 kilómetros cadrados de extensión que ten, hai un total de 13 parroquias, estando un bo número delas ao borde da despoboación. A de Seoane por exemplo ten 8 habitantes repartidos en dúas aldeas, ou os 14 habitantes da de Deveso que viven ente sete aldeas, estando xa outras trece totalmente deshabitadas. 
A desintruialización da zona  non vai a axudar a evitar esa perda de poboación, pero polo visto hai proxectada unha gran fábrica de neumáticos cunha inversión de 522 millóns de euros. Serían neumáticos de alta gama para o mercado europeo e norteamericano, se ben a empresa, Sentury Tire, sería de capital chinés.


Pasemos xa a falar do equipo. Fundado baixo o nome de Club Deportivo Calvo Sotelo ao estar patrocinado pola empresa mineira do mesmo nome, xogou o seu primeiro encontro oficial na Serie A-norte na tempada 1960/61 que se iniciou o 29 de Xaneiro de 1961, os nosos protagonistas desta ocasión comezaron perdendo por 0-2 na casa ante o Foz. Non sería ata a sexta xornada cando chegarían os primeiros puntos para eles ao vencer ao Noia por 3-0; era o 5 de marzo de 1961. Quedarían sextos ese ano  tan só por riba do Ribadeo (só xogaban sete equipos nese grupo).
Moitísimo mellor lles iría na seguinte tempada, na que gañaron as cinco primeiras xornadas, e nas que foron primeiros de grupo ao final da liga regular, unha liga na que o último clasificado fora o Sporting Barraña. Finalmente na liguilla de ascenso sería terceiro e terían que permanecer unha campaña máis na serie A.

Voltarían a clasificarse no ano seguinte para a liguilla de ascenso que foi para un intratable Compostela, e xa por fin na 63/64 tras ser primeiros de grupo, gañarían tamén a liga de ascenso acadando o pase a Terceira División acompañado polo Arenteiro.

O debut en Terceira non pudo ser mellor, ao gañar na primeira xornada por 4-1 ao Coruxo, pero tras un inicio moi bo, chegou unha segunda volta desastrosa que afundíu ao equipo ata a penultima posición, e a pesar de gañar na derradeira xornada daquela tempada por 2-1 ao campión Rácing de Ferrol, voltaron á Serie A cos mesmos puntos co Arsenal, Arenteiro, Couto, Lemos e Turista. Destes seis por culpa do golaveraxe, o único que baixou foi o Calvo Sotelo.

Tan só botarían un ano na Serie A, da que se subía sen precisar xogar unha segunda fase, e ao ser subcampión cos mesmos puntos que o gañador, o Arsenal. Desta voltaban axiña para a Terceira División.

Dúas serían as tempadas que aguantarían agora en Terceira, en parte porque na segunda das tempadas baixaron ata seis equipos, nunha Terceira División na que estaban o CD Lugo, o Ourense, o Fabril, e o Compostela entre outros. Unha Terceira con moito nivel.

Na tempada do 1971/72 o equipo baixaría a Primeira Rexional, pero o regreso á Serie A sería rápido, se ben ese primeiro descenso ás categorías provinciais estaba marcando o inicio dunha pequena crise na entidade. O cambio de nome no 1969 polo de Club Deportivo As Pontes non perecía sentarlle ben. Na primeira tempada de volta na Serie A, salvaríalle do descenso a sanción federativa por alineación indebida que tivera o Ribadavia na xornada 2, a que condeaba aos ourensáns ao descenso cos mesmos puntos co As Pontes que salvara a categoría, cousa que xa non pudo facer ao ano seguinte, baixando xunto co Galaico e o Pontevedrés.

Nesta categoría estaría penando ata a 1977/78, chamándose por aquela Segunda Rexional e na 1978/79 xogaría na recién creada Primeira Rexional. Xogaría a Promoción para subir a Preferente que deixaría de denominarse Serie A, pero perdería dita promoción contra o Antela ao empatar na casa a dous goles e perder na volta en Xinzo da Limia por 4-1 co que tería que conformarse en xogar nesa nova Primeira Rexional, ou sexa un mini-ascenso. 

O debut nesa nova categoría na que xogaría entre outros co Sporting Lampón foi máis ou menos decente, pero rematou lonxe dos postos de ascenso, e bastante peor sería no ano seguinte na que salvouse de descender por pouco. Sería na 1980/81 a tempada na que a pesar de ser 12º, aproveitando o desdoblamento da Preferente acadaría o ascenso de novo a esta categoría e xa por fin, na 1983/84, cando chegou o patrocinio da que noutro tempo fora a Empresa Nacional De Electricidad Sociedad Anónima e con ela os cartiños para facer un equipo xeitoso, o equipo sería segundo só por detrás dun gran CLUB DEPORTIVO BOIRO, e no play-off de ascenso consegíu subir a Terceira tras empatar na casa a cero co A Rúa e gañar en Valdeorras por 1-2.

O regreso a Terceira 17 anos despois saldouse cun resultado final bastante mediocre ao quedar 17º, pero xa na seguinte campaña serían segundos, so por detrás do Club Deportivo Lugo. Na fase de ascenso, nas semifinais eliminaría á Cultural Leonesa ao empatar a un en León e a cero nas Pontes. Na final, no partido de ida xogado nas Pontes, gañarían 1-0 ao Polideportivo Almería, pero en terras andaluzas, foron derrotados por 2-0 co cal, o soño de subir a 2ªB tería que agardar.

Non foi moito o tempo de espera, xa que no ano seguinte, quedaron campións de Terceira e sumado eso a que chegaba a ampliación da Segunda B, o equipo ascendería por primeira vez na súa história á categoría de bronce do futbol español, aínda que esto non é del todo certo, xa que nas súas primeiras experiencias pola Terceira División, daquela era esa a categoría de bronce.
Nesta tempada, a 1986/87 foi a do debut do Endesa As Pontes na Copa do Rei na que gañaría na primeira rolda previa por 0-3 ao Fabril, pero que na segunda rolda caería por 1-3 ante o Celta de Vigo. Comezaban así as mellores páxinas da historia deste equipo.

O equipo que acadaría o ascenso por primeira vez a 2ªB

O 30 de agosto de 1987 debutaba na casa ante o Basconia ao que se lle gañou por 2-0, e a pesar de que na segunda xornada perdían en Durango, a vitória por 4-1 ante o Langreo facía presaxiar unha boa tempada. Ao final acadaron un meritório 10º posto. Nesta 1987/88, o seu paso pola Copa do Rei sería eliminado en primeira rolda polo Lalín. Nesta tempada xogarían entre outros co Bilbao Athetic no que estaban Garitano, Urrutia, Larrazabal e Galdames como nomes máis ilustres,

As Pontes 1986/87

Mellor bagaxe acadaría en liga na seguinte tempada ao ser sétimo. Na Copa eliminaría en primeira rolda ao Bergantiños e na segunda caería ante o Deportivo da Coruña tras empatar a un no Poboado e perder 2-0 en Riazor.

Na 1989/90 tería un papel máis discreto en liga ao ser 14º e non disputou Copa do Rei. Na 1990/91 en liga sería 13º e na Copa eliminaría en Primeira Rolda ao Gran Peña e caería en segunda ante o Carballiño.

Endesa As Pontes no Santiago Bernabeu para xogar contra R Madrid B

1991/92 sería a súa gran tempada. Nun grupo no que estaba o Lugo, o Salamanca, o Numancia, ou mesmo a Ponferradina, os das Pontes serían cuartos e xogarían play-off de ascenso a 2ªA!!!! Non tiveron apenas opción na liguilla que tiveron que disputar e que foi encabezada polo Marbella aquel apadrinado por Jesús Gil y Gil e seguido polo Yeclano e o Manlleu. O Endesa sería último con tan só dous empates. Pero o temporadón xa non llo quitaba ninguén. Na Copa eliminarían ao Vilalonga na primeira rolda previa, e na segunda sería o Pontevedra o que caería ante eles. Xa na terceira rolda caerían dun xeito contundente ante o Manlleu, primeiro por 5-1 en terras cataláns e despois na casa por 0-3. É curioso que tiveran nunha mesma tempada que enfrontarse ata catro veces co equipo manlleuec.

Estes xogadores soñaron con ascender a Segunda !!!

Despois deste temporadón chegou unha campaña na que as cousas non irían nada ben, e aínda que chegaron a última xornada con opcións de salvarse do descenso a Terceira, a vitória do Celta B ante o Avilés daba a salvación aos vigueses pese a que o Endesa As Pontes tamén vencera ao Rácing de Ferrol. Os ponteses baixaban de novo a Terceira División. Na Copa do Rei, na primeira rolda eliminarían ao Estradense, pero na segunda caerían con estrépito novamente ante o Carballiño por 6-0 e 3-3.

 

No Vicente Calderón para xogar contra o Atlético Madrid B

O regreso a Terceira non se lle daría mal del todo, de feito quedarían terceiros por detrás de Bergantiños e Fabril, pero na liguilla de ascenso non terían opción algunha xa que quedaron últimos con tres empates detrás do ascendido Móstoles, do Caudal e do Salmantino. Na Copa extarían exentos de xogar a primeira rolda e na segunda serían eliminados polo Rácing de Ferrol tras perder 0-4 no Poboado e empatar a cero na Malata.

Mellor sería a tempada da 1994/95 sendo campións de grupo con bastante solvencia e quedando primeiros na liguilla de ascenso por diante do Leganés B, o Lealtad de Villaviciosa e o Salamanca B co que voltaban a Segunda B despois dun pequeno periplo de dous anos por Terceira.


Distaría desta vez o regreso do equipo a esta categoría da súa anterior experiencia na Segunda B, se ben o primeiro ano solventouno bastante ben cun 13º posto. Na Copa eliminaría en primeira rolda ao Pontevedra e na segunda caería ante o Celta ao empatar na casa a cero e perder en Balaídos por 2-1, pero entre os minutos 65 e 77, o Endesa era equipo de seguinte rolda. Nese Celta adestrado por Fernando Castro Santos, xogaban entre outros Vlado Gudelj, Patxi Salinas ou Ratkovic.

O Endesa en Balaídos para xogar a Copa fronte ao Celta.

Sufriron máis na 1996/97 ao salvarse por un só punto de diferencia sobre un Xetafe que xogaría o play-out por non baixar e sobre o Aranxuez e o Moscardó que si baixaron a Terceira. Na seguinte xa non o acadarían e abandoarían xa para sempre a Segunda B ao ser 17º clasificado. Acabaríase así ese super As Pontes que disputou nove tempadas na Segunda B. A ver se a empresa esa que vai montar unha gran fábrica de neumáticos nas Pontes patrocina ao equipo e son quén de volver a escribir un novo capítulo histórico.

Sin opcións de recuperar a categoría nas dúas primeiras tempadas en Terceira, si acadou o play-off de ascenso na 2000/01 ao ser segundo. Nesa liguilla de ascenso, o Alcalá non daría opción algunha ao resto de rivais sendo os ponteses terceiros. Os outros dous equipos serían o Langreo e o Palencia.

Esa boa clasificación, ao ser primeiro un filial como o Celta B, permitiulle xogar na 2001/02 a Copa do Rei, pero xa ás primeiras de cambio quedaron apeados polo Amurrio que empatou a cero nas Pontes e despois na súa casa gañaron 2-0. Ata a data de hoxe, foi esa a última participación en Copa do equipo protagonista desta nota. O subcampionato da anterior campaña non foi máis cun pequeno espexismo xa que nesta foron 18º e tocaba volver a Preferente. O que parecía que sería un pequeno peregrinar por Rexional para un equipo que non facía nada de tempo xogaba contra equipos que agora estaban en Primeira e Segunda División ao final alongouse no tempo un total de oito tempadas; ata o subcampionato da 2009/10 na que fora campión aquel sorprendente Mesón do Vento.

Confiaban nas Pontes que o regreso sería o primeiro paso para construir de novo un equipo temido na Terceira, pero na segunda campaña do regreso coquetearon demasiado co descenso. Tanto foi o coqueteo que ata a derradeira xornada non se salvaron, facendoo con 41 puntos, os mesmos que tivo o Estradense que si baixou a Preferente. Sorte que non hubo arrastres.

Virian despois duas tempadas mellores, cun 9º e un 5º posto respectivamente, pero pronto volverían as sombras e xa na 2016/17 cun 18º posto, caerían novamente ao pozo da Rexional, nunha moi triste campaña na que xa quedaron sentenciados a falta de moitas xornadas.

Desta vez o regreso a Preferente non foi tan traumático, e na primeira das campañas serían terceiros e xogarían play-off de ascenso, o cal gañarían ao Atios, pero entre arrastres e non ascensos en terceira, non lles valeu para nada.
Na seguinte xa si, serían primeiros ademais con moita solvencia, nun temporadón no que anotarían 123 goles!!

Festexando o regreso a Terceira

É posible que no regreso a Terceira, grazas ao COVID e a suspensión da liga sin descensos salvaran a categoría, xa que cando se suspendeu a competición eran 17º. Na seguinte a 2020/21 xa non terían escudo algún que os salvara e foron 10º de 12 na primeira fase da liga. Aínda irían peor as cousas na segunda fase da liga, na que practicamente baixaban todos, e eles foron 11º de 12. Así que este ano o As Pontes e o CD Boiro crúzanse de novo e tristememte nun grupo no que loitan por non baixar a Primeira Rexional; dous equipos que por historia (sobretodo eles) non tiñan que estar nunca en esta situación, pero... o fútbol é así.

Na primeira fase desta triste tempada para ambos equipos, os ponteses foron 8º con 9 vitórias 7 empates e 8 derrotas anotando 37 goles e encaixando 28. Na fase actual van segundos cunha vitória e dous empates que sumados aos cinco puntos da primeira fase danlle un total de 10 puntos. O noso Boiro ten agora mesmo 15. Os tres partidos desta fase disputados ata o de agora, os xogaron lonxe da súa casa. Empataron a un contra o Xallas e o Santaballés e gañaron 0-4 ao Escairón. Agora van xogar catro seguidos na casa... The Louzáns Rules.

Resumindo ata o de agora os números históricos do Endesa As Pontes/CD As Pontes:
TEMPADAS EN SEGUNDA B: 9
TEMPADAS EN TERCEIRA: 21
PARTICIPACIÓNS EN COPA DO REI: 9

(Algo de envexa si que teño do historial do noso rival deste domingo)

Nos enfrontamentos contra o CD Boiro, hai de todo un pouco. Na seguinte táboa adxunto tódolos resultados dos encontros disputados entre eles e incluídos tamén os tempos do Sp. Barraña.


E os números do As Pontes nas últimas 10 tempadas e na Preferente.



Son numerosos os restaurantes nos que poder coller folgos para alentar ao noso equipo os que queiran e podan ir ata alá, destacando quizáis O Xantar ou 7 Camiños. Se queremos comer xa ao carón do campo, temos o Lar, que sería o Bar-Restaurante da zona deportiva e da piscina. Un pouco máis retirado xa temos A Fervenza de Somede no que dou fe de que poñen unha carne moi boa.

Fervenza de Somede

 

O estadio onde o As Pontes xoga coma locatario, é o Campo do Poboado o cal ten este nome por atoparse no Poboado dos traballadores de Endesa, e ademais do estadio, conta con outros campos de fútbol, de rugbi e ca piscina. Nun deses campos, o pasado Venres Santo, os xuvenís do CD Boiro gañaron 1-5 ao equipo das Pontes materializando xa a súa salvación. Non pedimos tanto aos nosos seniors en canto ao resultado, pero algo positivo estaría ben.
Disque neste campo pódese albergar ata 2000 espectadores e por suposto é de herba natural. Inaugurouse no 1960 á par que o nacemento do equipo e as dimensións do terreo de xogo son de 101x60. Conta con pista de atletismo ao redor do rectángulo de xogo.

Instalacións do Campo do Poboado

O colexiado para este partido será Alexandre Represas Rodríguez, do colexio da Coruña. Este economista e empregado de Abanca, será o encargado de impartir xustiza o domingo. Esta tempada, nesta categoría asubiou o seguintes encontros:
Ribadeo 2 Residencia 1 (6 amarelos aos locais e 3 aos visitantes)
Ribadumia 2 Sanxenxo 1 (2 amarelos e 1 vermello aos locais e 1 vermello aos visitantes)
As Pontes 2 Sarriana 1 (dous cartóns amarelos a cada equipo)
Caselas 0 Verín 2 (1 e 3 amarelos)
Valladares 2 Portonovo 1 (3 e 2 amarelos)
Barbadás 0 UD Ourense 2 (12 cartóns amarelos, 7 e 5 respectivamente),
Boimorto 3 Fisterra 2 (9 amarelos, 4 e 5)
Escairón 1 Foz 3 (5 amarelos, 4 e 1)
Atios 2 Verín 1 (1 e 5 amarelos respectivamente)
Xuventud Cambados 1 Portonovo 3 (5 amarelos e 1 vermello aos locais, 2 amarelos ao Portonovo)
Paiosaco 1 Montañeiros 0 (6 cartóns amarelos, 4 e 2 respectivamente).
Despois ten asubiado en categorías xuvenil, e na primeira e terceira rexional.

Non teño constancia de que dirixira ao Boiro, pero si a As Pontes, aparte do destacado xa no parrafo anterior, na 2018/19 na xornada 8 nun Negreira 0 As Pontes 2 onde amosou 6 cartóns amarelos (4 e 2 respectivamente). Analizando o histórico dos seus encontros, podemos dicir que é un árbitro de tarxeta rápida, enseguida dispara o gatillo. É vogal na asociación de colexiados O Silbato.

O colexiado




viernes, 15 de abril de 2022

CLUB DEPORTIVO SANTABALLÉS

 CLUB DEPORTIVO SANTABALLÉS

LOCALIDADE: Santaballa (Vilalba)
ESTADIO: A Liga (500 espectadores)
ANO DE FUNDACIÓN: 1933
TEMPADAS EN PREFERENTE: 5 (6 ca actual)

Nova xornada de liga neste domingo no que recibimos en Barraña a un histórico do fútbol lucense, un equipo con casi 90 anos de antigüedade e que vai loitar para aguantar outra tempada máis en Preferente.

San Pedro de Santaballa, parroquia á que pertence o noso rival deste domingo conta cuns 500 habitantes. Está situada a uns dez kilómetros ao noroeste da capital municipal, Vilalba, na estrada que une a esta vila ca das Pontes de García Rodríguez.
É nesta parroquia onde se atopa o Bike Park Outeiro, aínda que creo que agora mesmo está pechado, e tamén un restaurante dos máis coñecidos da Terra Chá, o Naseiro. Pretiño desta parroquia, na de Codesido está o hotel Spa Attica 21 no que podemos visitar a Charca de Alligal, cunha fonte de augas medicinais nas que podemos bañarnos. Como non, esta fonte está chea de lendas ao redor das propiedades das suas augas.

A Charca do Alligal (Galicia Pueblo a Pueblo)

A pesar de ser tan antigo non teño datos do seu percorrido ata a tempada 1978/79, na que disputaría os seus encontros na Segunda Rexional, no grupo 7 con equipos como o Rácing Vilalbés ou o Lugo Atlético (actual Polvorín). Remataría esta tempada na cuarta posición.

Sería na 1981/82  o seu debut na Primeira Rexional, e foi contra o Rábade un 6 de setembro de 1981 contra o que perdería por 1-4. O primeiro punto chegaría na segunda xornada cun empate a cero en Monterroso, e a primeira vitória non chegaría ata a sétima xornada por un contundente 5-0 ante o Ferreira. 

Dez serían as tempadas que xogaría de xeito consecutivo nesta categoría, perdendoa na última, aínda que xa ás primeiras de cambio voltaría de novo a Primeira Rexional.

Na 1994/95 sería primeiro do seu grupo e acadaría por fin o ascenso a Preferente. Moi mala tempada tiveron con tan só duas vitórias e sete empates acadando 23 goles e encaixando 104.

Non minaría esta triste bagaxe a moral do equipo, e tan só precisarían dunha tempada na Primeira Rexional para voltar a Preferente e botar desta vez, duas tempadas, acadando o 12º posto na primeira delas e o 19º na segunda, tempada na que xa se enfrontaría ao noso CD Boiro despois dese triste periplo que tivemos pola categoría provincial.

Os enfrontamentos contra o Boiro

Despois dese descenso outras dez tempadas en Primeira Rexional, para xogar outra en Preferente na 2009/10 e que foi novamente desastrosa e que desta vez si que deixou ao equipo moi tocado porque ao ano seguinte voltaría a baixar caendo ao pozo da Segunda Rexional do que facía 20 anos que saíra. E non foi doado sair dese pozo, precisou de catro campañas para poder facelo. Asentouse posteriormente na Primeira botando nela 5 anos antes de regresar ao nivel no que agora se atopan, e con esta son dúas as tempadas consecutivas en Preferente, así que si consigue a salvación, sería a mellor xeira da súa historia nesta categoría. 

 

As dez últimas tempadas

Os números do Santaballés en Preferente (sin contar a actual)

Na pasada campaña a piques estiveron de xogar o play-off de ascenso, pero na derradeira xornada da liga regular, o Lemos deu a badalada gañando no campo da Sarriana e metéronse os de Monforte nese play off con 17 puntos, os mesmos que tivo o Santaballés, que tivo que xogar por intentar acadar un posto para disputar a Copa do Rei, posto que sería para o Victoria C.F.

O Santaballés na pasada campaña

Na primeira fase desta campaña, o Santaballés rematou no 11º lugar só por diante de Foz e At. Escairón. Remataría con tres vitórias, dez empates, e once derrotas, anotando 26 goles e encaixando 38. Chega a Barraña no cuarto posto desta liguilla con seis puntos despois de empatar a un na casa contra As Pontes a semana pasada, e de gañar por 5-1 ao Escairón fai duas semanas. 
 

Santaballés-As Pontes da semana pasada

O equipo adestrado por Juan Rodríguez chegará a Barraña co claro obxectivo de dar a sorpresa e levar algo positivo aproveitando unha posible relaxación dos nosos xogadores grazas ao colchón que teñen sobre os postos perigosos. Unha relaxación que agardemos non se produzca, porque a imaxe dunha campaña moi decepcionante non pode quedar todavía máis manchada contra un equipo que, a priori e con tódolos meus respetos, presupóñese inferior ao CD Boiro. Dito esto, desexarlles o mellor aos chairegos, xa que ten moitísimo mérito estar onde están sendo dunha pequena parroquia. Os xogadores máis incisivos deste equipo son Iago Castro con seis goles, e Palomo e Alex Novas con sete cada un.

O estadio onde xoga o Santaballés chámase Campo da Liga, se ben non ten nada que ver o nome ca Liga de Fútbol. O nome venlle dado pola Liga Santaballesa, fundada alá polo ano 1907 na Habana. como unha asociación de beneficiencia, educación e instrucción. Fundouse no domicilio de Don Francisco Naseiro Castro, onde reunidos 54 persoas de Santaballa e outras localidades dos arredores constituiron esta asociación. No primeiro regulamento especificábanse as ensinanzas que se debían impartir, tanto nun primeiro nivel ou primario como noutro nivel máis avanzado. Non só se pretendían as aprendizaxes das “catro regras” senón tamén unha formación en xeografía, historia, nocións de agricultura e cálculo mercantil. É dicir, naquelas áreas que os emigrados vían as súas necesidades.

Mesmo se contemplaba que se impartise docencia de historia, xeografía, lingua e gramática galegas. Sendo o primeiro centro educativo a nivel mundial que incluíu no seu plan de estudios estas materias, tamén se contemplou a posibilidade da docencia dos idiomas inglés e francés.
O nivel elemental estaba destinado para ser cursado por todos os escolares e eran gratuítos tanto a matricula como os libros e o material escolar. Os alumnos de educación superior debían de adquirir os libros pero a matricula e o material escolar eran de balde. (Texto extraído do Facebook da Liga Santaballesa)
A escola que se construíu en Santaballa grazas ás doazóns, é un fermoso edificio que ben paga a pena visitar xa que ademais da súa beleza, soe albergar exposicións sobre a emigración, e polas datas dos Santos, organízase unha interesantíma Feira Indiana. Ademais hai un roteiro que parte de alí mesmo e no que podemos contemplar o seu xardín botánico con especies autóctonas galegas e tamén cubanas.
 
Edificio da Liga Santaballesa
 
A ver que me centro, que levo unha parrafada enorme no apartado do Campo do Fútbol e aínda non dixen nada del.
O campo atópase xusto detras do edificio da Liga Santaballesa. Trátase dun modesto campo que conta con herba natural, pero cunha pequenísima bancada. O que xa non é tan pequeno é o terreo de xogo,  que conta cunhas dimensións de 101x58

Campo de futbol A Liga

O colexiado nesta ocasión será Eduardo Rodríguez Penas do colexio da Coruña, que xa dirixíu ao Boiro fai duas campañas no campo da Alta no que perdimos contra o Puebla por 2-0 na primeira xornada. Sacara ese día cartóns amarelos para Xabi e Juan García polo Puebla, así como o vermello ao adestrador Anxo Casalderrey. Polo Boiro os sancionados foran Cea, Cardeñosa e Juanma.
En liñas xerais, trátase dun colexiado moi pouco tarxeteiro. Este enfermeiro e podólogo, dirixía nesta tempada o Escairón 2 Lemos 3; o Sigüeiro 4 Estudiantil 0 e o Residencia 0 Ribadeo 0.

Eduardo Rodríguez Penas



E dis de subir ata alá arriba?
E ti sei que me fodes!