SI PULSAS SOBRE LAS ALTIGRAFÍAS Y FOTOS, PODRÁS VERLAS A TAMAÑO COMPLETO.


Agradecer a Salvador Hernández su ayuda en la configuración de este blog. Gracias Salva.



miércoles, 22 de septiembre de 2021

UNIÓN DEPORTIVA PAIOSACO

UNIÓN DEPORTIVA PAIOSACO
LOCALIDADE: Paiosaco-Lestón (A Laracha) 
ESTADIO: Nova Porta Santa (1000 espectadores)
ANO FUNDACIÓN: 1961 
TEMPADAS EN PREFERENTE:
Pois comeza unha nova tempada de fútbol para o noso querido Clube Deportivo Boiro, e vaino facer na casa, na nosa Bomboneira de Barraña, e a ver se pode ser sen sobresaltos e pouco a pouco ímoslle dando carpetazo dunha vez por todas á maldita pandemia que tan aburridos xa nós ten e que leva tanto tempo condicionando todo no día a día. O noso equipo chega ao comezo de liga tras facer unha pretempada cuns resultados que non foron moi bos ao principio, pero que pouco a pouco foron mellorando e chegamos ca ilusión de poder facer un bo papel, e creo que podemos destacar a capacidade de reacción que parece ter o equipo e que no derradeiro encontro da pretempada fíxoxe patente ao remontar un 2-0 contra o Céltiga na Illa para gañar finalmente por 2-3. 
Para comezar esta ilusionante 2021/22, visítanos un recén descendido da Terceira División, ao quedar no décimo posto na última fase da liga na que había 12 equipos e na que baixaban dende o quinto clasificado.
Xa se veía dende a primeira fase que o equipo non iba ter doado o acadar a permanencia, xa que quedara de último clasificado con tan só unha vitoria ante o Fabril por 1-0, e a pesar dos empates que obtuvo, foi o último clasificado no Grupo 1-A da Terceira División. Como recén descendido, e cuns reforzos de importancia, o Paiosaco está chamado a ser un dos equipos a loitar polo ascenso, e de seguro que a de estar arriba. Algúns deses reforzos son o adestrador Diego Armando García, o lateral Popi, o central Miguel Días, o medicentro Martín, ou os dianteiros Alvarito e o que fora un “killer” do área, Alex Pérez. Aparte das novas fichaxes, destacar que o equipo mantén o 85% do plantel da tempada pasada, polo que a pouco ben que se adapten as novas incorporacións, o equipo xogará casi “de memoria”. A media de idade dos xogadores é de 25.3 anos.
Paiosaco é unha entidade de poboación do Concello da Laracha, parroquia de Lestón, moi próxima ademáis á capital municipal, situada ao longo da estrada AC-552 (A Coruña-Cee), ten unha poboación de 727 habitantes, e é famosa a súa Feira, a celebrar no primeiro e no terceiro domingo de cada mes, e que están adicadas principalmente aos productos gastronómicos galegos, destacando entre as 24 feiras a celebrar, a que se chama a Feira das Cereixas o primeiro domingo do mes de Xullo, e que se celebra por todo o alto durante todo o día con charangas, concertos e múltiples actividades. 
O Boiro xogará no segundo domingo de decembro o partido de volta, así que quedamos sen feira… a no ser que aproveitemos o desplazamento do domingo anterior que é a Laracha (5/12/2021) da que tan só a separan 3 kilómetros. Centrémonos no futbolísitico. O equipo fundouse no ano 1961, e actualmente, o nome oficial do equipo é Unión Deportiva Paiosaco, Hierros Añón. O seu presidente é Carlos García Rodo e leva no cargo dende o ano 2015. Chama a atención o escudo do equipo, que lembra pola sua parte superior, aos do Valencia C.F. ca Rat Penat coroando o mesmo. De feito, os fundadores do equipo inspiráronse no escudo do Valencia e xustificaron a decisión porque na bisbarra onde se asenta Paiosaco hai moitos morcegos. Non son os únicos que se inspiraron no escudo valencianista, xa que hai outro equipo na Rioxa que fixo o mesmo, e o máis curioso é o do Motema Pembe do Congo, cuxo escudo era calcado ao do Valencia. 
O Paiosaco vai disputar a súa novena tempada en Preferente, despois de xogar tres tempadas na Terceira, na que debutou na 2018/19 acadando un meritorio 15º posto. Na seguinte fora último, pero como non hubo descensos, pois repetiría a tempada pasada, e desta vez sí, descendendo a Preferente. Nas oito tempadas anteriores en Preferente, xogou un total de 302 partidos, dos que gañou 117, empatou 73 e perdeu 112, anotando un total de 449 goles e encaixando 467. Debutou nesta categoría na tempada 1984/85 gañando por 2-1 ao Atlético Ribeira, quedando ao final da tempada no posto 11º. O balance cos encontros disputados contra o noso C.D. Boiro en Barraña é moi positivo para nós, xa que o Paiosaco nunca gañou en Barraña nas sete ocasións nas que nos enfrontamos, cinco en Primeira Rexional, unha en Preferente e outra en Terceira. Outra cousa xa é nos partidos xogados alá, onde so gañamos unha vez. Aos enfrontamentos que aparecen a continuación, hai que engadir unha especie de play-off que xogaron na tempada 1972/73 na que o Boiro foi campión da Liga do Sar, e o Paiosaco da Liga de Arteixo, que eran equivalentes á actual Primeira Rexional, pero descoñezo o resultado, pero nese ano foi a primeira vez que ámbolos os dous equipos, enfrontaríanse entre eles.
Os números da UD. Paiosaco nas últimas 10 tempadas son os seguintes:
A U.D. Paiosaco, ademáis de co equipo senior, conta cun equipo feminino na 2ª División da Liga Galega, con dous equipos xuvenís, estando o equipo A na 1ª Autonómica, e con multitude de equipos base dende Cadete ata categoría biberón, ademáis de un clube de Veteráns. 
Pois xa coñecemos un pouco mellor a historia da U.D. Paiosaco, que a ben seguro ten pendente por escribir moitas e moi boas páxinas, e nós agardemos que a súa primeira vitoria en Barraña aínda tarde en chegar, o que si a historia se repite, o que está claro é que imos ver un encontro con bastantes goles. Todo sexa polo ben do espectáculo
Aínda que xoguemos na Barraña, comentar que o campo onde xoga a U.D. Paiosaco chámase A Nova Porta Santa, con capacidade para 1000 espectadores (máis capacidade que habitantes ten o lugar) e que foi inaugurado no ano 2005. É de herba artificial e as diemensións do terreo de xogo é de 105x65.

lunes, 14 de junio de 2021

V TRIATLÓN DE AGUILAR DE CAMPOO

 

Dorsal empleado

El pasado sábado 12 de junio, volví a la competición, lejos de hacerlo en condiciones óptimas, pero el caso es que había que ir para ver si de una vez por todas empieza a picar el gusanillo del tri y vuelvo a ir a las diferentes pruebas con cierta asiduidad.

La verdad es que Aguilar de Campoo es un sitio ideal para intentar llevar esto a efecto. Al pie de la preciosa montaña palentina, en aguas de su embalse, unas aguas limpias y claras de un Río Pisuerga que a estas alturas de su curso, dan gusto verlas. Que pena que se vayan degradando hasta tal punto que a su paso por Valladolid parezca más un río de chocolate, que de agua manada principalmente de diferentes manantiales de la Cordillera Cantábrica.

En la villa de Aguilar, donde antiguamente olía siempre a galletas, por la gran cantidad de fabricas galleteras que había, aún sigue manteniendo alguna fábrica (Galletas Gullón tiene aquí su sede central y punto de fabricación), pero la crisis en los años 80 cerró todas a excepción de la de Gullón y la de Fontaneda, siendo las únicas que quedaban en 1990. Fontaneda abriera su primer horno en 1881, y la cuarta generación de los Fontaneda, fueron unos auténticos ineptos que tuvieron que transformar la empresa en Sociedad Anónima para posteriormente malvenderla a los yankees de Nabisco. Al poco tiempo, y tras ya una reducción enorme de plantilla, sus posteriores dueños, Philip Morris, anuncian el cierre de la fábrica y el despido o traslado de los trabajadores a las fábricas de Viana en Navarra o de Oronoz en Bizkaia. Yo asistí a alguna de las manifestaciones en defensa de la fábrica bajo el lema "Fontaneda es de Aguilar". Al final, el grupo Siro, consiguió comprar las instalaciones y salvar varios de los puestos de trabajo, pero ni punto de comparación de lo que llegó a ser aquella fábrica que tenía más de 600 trabajadores.

Antigua caja de María Fontaneda

Bueno, vamos a centrarnos ya en la prueba. Se trataba un triatlón sprint, o sea, ir todo el rato a tope, con sabor a sangre.

A mi me tocó ese día ir a trabajar de mañana, con lo que había que levantarse a las cinco, y apenas dormí, pero no por los nervios, esto ya es algo crónico, que no se si no tendré que acabar cenando un tazón de leche con orfidales como si fueran choco krispies. Bajé ya la bici a la fábrica así como un tupper con unos cuantos macarrones, y después, carretera hasta Aguilar... Unos 150 kms en los que por momentos el sueño ataca por lo que tengo que subir el volumen de la música para ir cantarrujeando y vencer a Morfeo.

Llego por fin con bien hasta la zona del camping junto al embalse por donde se iba a desarrollar casi toda la prueba. Enseguida llega también mi compañero Guanchín, y saludo a otros dos participantes del Club Triatlón Bomberos Valladolid, mi antiguo club.     


Ya con todo preparado, vamos hacia la zona de transición donde me dan el dorsal y el chip y empezamos a estudiar los pasillos, que son bastante estrechos y que prometen ciertos problemas a la hora de coger la bicicleta principalmente. Una vez dejada la bici en su sitio, bajamos a la playa para tener un primer contacto con el agua e ir calentando. La temperatura, tanto del aire como del agua es ideal. y parece que podemos librar de esas peligrosas tormentas que anunciaba la AEMET para esta tarde, a pesar de esos gordos nubarrones que hay enganchados en las moles majestuosas del Curavacas, Peña Prieta, Valdecebollas o Espigüete.

Como siempre, foto previa antes de dar inicio la prueba, increíblemente no tengo muchos nervios, cosa rara, pero tengo la sensación de que la natación puede ser limpia sin necesidad de llevarme muchos golpes, que es lo que más me agobia de estas pruebas.

Yo, Guanchín, Julio y Javi

Se da la salida por fin, y allá vamos. Mis colegas salen cual fuerabordas, y yo pues algo más suave, buscando sitio, y sintiéndome cada vez más seguro. Poco a poco voy ganando sensaciones, y sin ser una gran natación, si que me voy notando bien y progresando adecuadamente para lo poco que la entrené. 

Salgo del agua más o menos bien e inicio una transición en la que pierdo algo de tiempo por ayudar al que tenía su bici al lado de la mía, ya que el cordón de su tritraje quedó pillado con la cremallera del neopreno. Tras conseguir sacarla, el tío sale escopetado... Bueno, pues ala.

Aún vienen bastantes detrás mia...

Comienzo el sector ciclista intentando pillar un buen ritmo, pero no es fácil, el viento inicialmente da de frente y al poco de iniciarlo hay una pequeña cuesta arriba, que hace que haya que quitar plato y subir piñones. Rápida bajada hasta Aguilar, donde callejeamos muy poco, casi nada, pero lo hacemos por un paseo adoquinado precioso llamado del Monasterio. Salimos de pueblo y poco a poco iniciamos el ascenso hacia la presa, algo de desnivel había pero no mucho, lo peor venía después de cruzarla que vienen rampones duros de hasta el 14% de inclinación. Termino la primera vuelta al circuito con dos moscones pegados a mi rueda que no quieren dar un puñetero relevo, por lo que en la segunda vuelta, la cuesta de inicio, la hago con fuerza y consigo dejarlos atrás. En esta segunda vuelta, las rampas de después de la presa hacen algo más de pupa. Lástima que no haya encontrado ninguna foto desde el mirador de la presa, habría quedado chula con los ciclistas retorciéndose en las rampas o cruzando la presa, así que pillé estas dos en la web, una primera en la que se puede apreciar escondida la carretera entre los pinos, y la segunda con vistas de la presa desde la primera de las curvas de herradura.




Subiendo las rampas más duras, me acuerdo del ciclista natural de aquí, que fue uno de los mejores en los años 80, pero que murió trágicamente junto con su esposa en 1984 en un desgraciado accidente de tráfico y dejando un hijo pequeño, que correría años después en el Xacobeo Galicia. Me refiero a Alberto Fernández, que perdió la Vuelta a España del año de su muerte por tan solo 6 segundos ante Eric Caritoux. Todavía recuerdo aquella Vuelta, y la pena que me dio que no pudiera ganarla por tan pco espacio de tiempo. Yo me enganché de crío al ciclismo en aquellos años, y creo que en parte fue por las bandas sonoras de la Vuelta, que molaban, no como las de hace ya varios años a aquí. La de ese año era la de "Pánico en el Edén" de Tino Casal. Ya antes, las canciones de Azul y Negro, "No tengo tiempo" y "Me estoy volviendo loco", canciones que se siguen ligando al ciclismo a día de hoy, hicieron que me sentara todas las tardes que podía frente al televisor, bien a ver la etapa en directo, o el resumen que daban por la noche.

Alberto Fernández

Llego ya a la zona de transición con la sensación de haber hecho un buen sector y me dispongo a calzarme las playeras lo más rápido posible y salir a por el último sector de la tarde, que será por caminos más o menos buenos, pero con raíces y algo de arena en alguna zona. Por lo menos a la sombra casi todo el rato. 
Transición hacia el sector pedestre

Tomé un gel poco antes de bajarme de la bici, que no me sentó muy allá, y el estómago me fue haciendo cosas raras durante los cinco kilómetros del sector pedestre. La verdad es que no voy nada cómodo y no es toda la culpa del gel, me noto cansado, incómodo, casi que sin ganas, pero bueno, para lo que queda, ya acabamos. De este sector no salí nada contento, sin embargo, viendo luego las clasificaciones, hice mejor puesto en él que en el de la bici de la que tan contento me había bajado. Vivir para ver...


    Una vez cruzada la meta, los voluntarios nos dan la mascarilla para poder volver a mezclarnos con el resto del mundo, así como la bolsa del corredor en la que entra una camiseta muy chula.
En líneas generales, contento, más por como me salió en sí, por el mero hecho de estar aquí, después de un mes de haber realizado el Half Iruña/Pamplona y del que salí tan cansado que ni crónica hice. Y lo que más ilusión me hizo, volver a compartir prueba con Rober, con Guanchín, el Ninja de Tribomberos, que el tío, desde aquí se iba para la sierra de la Cabrera a correr el Trail Transfronterizo, un trail entre las provincias de Zamora y Tras-os Montes en Portugal, un trail de 33 kilómetros!!!! Tío duro donde los haya.

    Tras un tercer tiempo no muy largo para poder refrescarnos, y comentar sensaciones, me dispongo a volver a casa intentando vencer de nuevo a Morfeo en un combate de hora y media sobre las autovías de Castilla. 
    Ahora, a ir preparando el siguiente...
    



martes, 25 de octubre de 2016

De finde por el Bierzo (Parte 2)

Panorámica de los montes Aquilianos con Pico Tuerto al fondo
Aunque menos que el día anterior, toca madrugar un poquito también para esta segunda etapa por tierras bercianas, ya que a pesar de no estar demasiado lejos, el desplazamiento desde Noceda hasta Peñalba de Santiago, donde iniciaremos la ruta del día no es fácil.
Durante la noche cayó muchísima agua y el viento sopló de lo lindo, así que cuando sonó el despertador, lo primero que hice fue mirar por la ventana a ver como se presentaba el día, y a esas horas, la verdad, es que aún no se había presentado. 
Bajamos a desayunar, y ahora sí, el día parece que empieza a despuntar y no lo hace de manera amenazante al menos.
Amaneciendo en Noceda
Antes de partir reparto algunas consignas a todos los conductores que vamos a llevar nuestros vehículos hasta el corazón del Valle del Silencio, y es que aunque no mucho, algo hay que callejear por Ponferrada y la subida a Peñalba, la verdad es que es de traca. Buen asfalto pero carretera muy estrecha con curvas de nula visibilidad y riesgo de desprendimientos. Ocho son los automóviles que nos ponemos en marcha cara a una de las más bellas localidades de Castilla y León y de España, como reza el cartel que hay a la entrada de la pequeña pero coqueta aldea.

Paso por San Clemente de Valdueza cara a Peñalba
Una vez en Peñalba, relajando la tensión de las piernas (que es que la subida en el coche tensa un poco), nos encaminamos hacia la cantina del pueblo para tomar un cafelito y entrar en calor para después ir a la bella iglesia mozárabe consagrada a Santiago el Mayor y allí leer un poema, que nuestra compañera Ana nos recita, la cual recibe una merecida ovación que sirve de pistoletazo de salida para encaminarnos ya a por la Cueva de San Genadio.

Imágenes de la Iglesia de Peñalba (Siglo X)
En cuanto salimos de la aldea, en la que viven unas 20 personas, vemos a algunos lugareños recoger las nueces que esta noche habían caído al suelo, y con las que quedamos después para poder comprarles unos pocos kilos.
El inicio, al revés que ayer, es en pronunciado descenso, también por pista hormigonada en principio y luego ya un bello camino de tierra y en un principio sin fuertes desniveles. Al poco de iniciar, en una curva de vaguada cruzamos sobre el Arroyo del Aro que nace a unos 1600 metros de altitud en la ladera del impresionante doble pico de la Silla de la Yegua, que llega a los 2142 (en la Cabeza de la Yegua) o sea, 1000 metros por encima de Peñalba. Objetivo a la vista para el 2017...
Tras cruzar el mencionado arroyo, subimos un poco, así a modo de calentamiento, que además no viene mal del todo, ya que aunque no de forma exagerada, está lloviendo.



En el cruce hacia la Cueva de San Genadio, comento que es un kilómetro hasta la cueva y otro de vuelta, por si alguien decide esperar aquí y no acercarse hasta allá arriba. Yo digo una mentirijilla piadosa diciendo que no es duro para que se animen todos, ya que además, lo de esperar parado bajo la lluvia tampoco es agradable. Realmente no es duro, pero tiene algo de miguilla y más lloviendo como está en este momento. Una vez más, lo peor es la zona de piedras que resbalan de lo lindo y por las que el Arroyo del Silencio se va colando por lo que, aunque haya un puente, los pies los vamos a tener que mojar.


Las dos fotos anteriores están hechas el día en el que fui a la "previa". El día de la ruta había agua por todos lados, y esas piedras resbalaban más que el hielo.
Una vez cruzado el río, el cual nace también a unos 1600 msm, pero este lo hace en las laderas del Pico Tuerto (2051 msm) vamos por una senda estrecha, a veces colgada sobre el Valle que vamos remontando y que ofrece una increíbles vistas, sobretodo en los días claros.
Una vez ya en la cueva, coincidimos con el grupo de Cebreros que habíamos visto el día anterior en Las Médulas. Nos reagrupamos en el interior de la cueva-ermita, protegidos del fuerte chaparrón que está cayendo en este momento. En esta ocasión, es la guapa Irene la que recita un nuevo poema frente a la imagen de San Genadio, el cual fuera obispo de Astorga entre los años 899 y 920, y que se retirara aquí, a este lugar a orar. Según algunos autores fue sobrino de Ordoño I y según otros hijo de Alfonso III y Jimena de Asturias. Este cenobita fue seguidor de San Fructuoso y San Valerio. Tras su renuncia al obispado en 920, se retiró definitivamente a estos parajes en los que moriría sobre el año 936 muy posiblemente en Peñalba. Fue sepultado en el Monasterio de San Pedro de Montes, pero en 1603, la Duquesa de Alba exhumó sus restos sin autorización y se los llevó al convento de dominicas de Villafranca. A este pobre hombre, lo de descansar en paz, no iba con el, bueno, más bien no le dejaron descansar en paz, ya que posteriormente el cabildo de Astorga reclamaba su cabeza y le fue entregada la misma en 1621, pero el cuerpo fue trasladado al Monasterio de Nuestra Señora de las Lauras en Valladolid, el cual fue derribado en 1980. Estaba donde actualmente se encuentra el Hospital Campo Grande.
Interior de la Cueva de San Genadio
Cueva de San Genadio
Al fondo a la izquierda La Mayada (2021 msm) 
Peñalba desde la cueva
Salimos de la Cueva y volvemos a la senda por la que iniciamos ruta y llegamos a uno de los momentos más duros de la ruta, donde sufriremos los mayores desniveles, por un camino además bastante embarrado, siendo en algún momento un pequeño riachuelo, pero todos estos esfuerzos se verán recompensados cuando el arbolado desaparezca con las impresionantes vistas que obtendremos. Después llegaremos a una zona conocida como el Carballal, en la que hay una gran espiral de piedras ancladas en el suelo, y desde donde en los días claros, las vistas sobre la gran Hoya del Bierzo con las imponentes chimeneas de la central térmica de Compostilla son espectaculares. Al fondo se puede llegar a divisar la Cordillera Cantábrica y a nuestras espaldas queda una gran pared de piedra en la que los amantes de la escalada, seguro que disfrutarían de lo lindo. Junto a esta espiral, nuevo reagrupamiento.
Vistas sobre la Hoya del Bierzo con las chimeneas de Compostilla
 

La Espiral
Vista de Peñalba desde la Espiral y del paso hacia el Morredero con las laderas de Cabeza de la Yegua
Seguimos subiendo unos pocos metros, no sin antes insuflar unos pocos ánimos a los andantes que peor van en forma de una nueva mentira piadosa. (Mi abuela decía que no hay peor mentira que una verdad a medias, y yo llevo ya unas cuantas). Pero se que toda esta gente que ya llegó hasta aquí puede terminar la ruta. Yo siempre he dicho que ninguna ruta es dura, se endurece con los ritmos que le pongamos, claro está en términos generales. Las condiciones climatológicas pueden hacerla más dura, eso si.
Tras el reagrupamiento, terminamos de subir hasta un pequeño collado, y que será el punto más alto de la ruta a 1306 msm, para afrontar ahora un pronunciado descenso, muy embarrado además que hace que haya algún que otro resbalón, pero con la ayuda de los bastones y agarrándonos a las escobas que flanquean el camino, llegamos sin mayores dificultades a la zona más rocosa, antes de cruzar el Arroyo del Pico Tuerto.
Valle hacia el que bajaremos. A la derecha Montes de Valdueza
A punto de cruzar el Arroyo de Pico Tuerto
Una vez cruzado el arroyo, el camino vuelve a sen ancho, y entre castaños centenarios, aunque poco antes de llegar a Montes de Valdueza aparecerán otros bastante más jóvenes.

Quién ve a Ana?
 





En una zona un tanto descampada, llegamos a un pequeño montículo de lascas de pizarra, coronado por un curioso crucifijo de madera, con una rama seca que figura el cuerpo de Cristo, y detrás, una figura de hierro que parece significar un árbol podado; en la penúltima de las fotos anteriormente puestas, se pueden ver.
Vista de Montes de Valdueza desde el montículo del crucifijo
Una vez llegados a Montes de Valdueza, que en algunos mapas aparece como San Pedro de Montes de Valdueza, ya que el monasterio está consagrado a ese santo, paramos en la cantina, con cuya dueña gestionara yo el que nos dejara comer allí nuestro bocadillos a cambio de consumirle las bebidas, ya que no tienen la infraestructura necesaria para preparar tantos platos para comer. Agradecer desde estas líneas la atención que tuvo para con nosotros.
En el interior de la cantina
Entrada a la cantina
Calle de Montes de Valdueza
 

Monasterio de San Pedro de Montes (Siglos IX-X)
Palco de la orquesta 
 

Salimos de Montes, camino a la Ferrería de Linares en cómodo descenso, aunque de vez en cuando alguna gota de lluvia nos cae. En la parte más baja de este camino, llegamos a un pinar que cuenta con unos majestuosos pinos de gran altura. Una vez en la antigua y ruinosa herrería, nos dirigimos hacia la planta de captación de agua por la carretera (unos 50 metros) siendo este el punto más bajo de la ruta a 740 msm. Antes de llegar a la carretera, divisamos un camino al otro lado del río, que en una primera parte sube de manera bastante fuerte describiendo unas impresionantes zetas. Yo voy advirtiendo, de que es por ahí, por donde continúa nuestra ruta... Pero una vez aquí, ya no quedan más cachavas que afrontar esas duras rampas. Poco a poco, que no tenemos prisa...

Dos fotos con vistas desde el descenso hacia la herrería
Zona de pinar
La Herrería y la carretera que sube a Peñalba
 

La planta de captación de agua
Una vez cruzado el río Oza, que es fruto de la unión de todos los arroyos que hemos ido cruzando en la ruta y alguno que todavía nos queda por pasar,  cierro las cancelas para que no entren los animales y tras mis compañeros me dispongo a ir ganando altura rápidamente. La verdad es que el cansancio va haciendo mella y el que más o el que menos hace una pequeña paradiña para sacarse la ropa de abrigo y tomar aire.






En las fotos anteriores se puede ver la belleza, y también un poco la dureza de este camino por le que vamos ahora. Será un kilómetro escaso de fuertes desniveles para luego llegar a una zona de toboganes mucho más cómodos, aunque picando hacia arriba, en medio de un bello bosque que hace que esta parte de la ruta sea un placentero paseo.
Al igual que en el día de ayer, y en buena parte del día de hoy, vemos bastantes setas, pero mis nulos conocimientos del mundo de la micología, hace que hoy no vaya a cenar un revuelto de setas, no sea que empiece a ver elefantes de colores o cosas más raras aún.






En las fotos anteriores se puede observar la diferencia de tonos de hacerlo con sol o con lluvia, y además, lo que avanzó el otoño en los 15 días que difieren las instantáneas.
En medio de este bosque nos encontramos con una minúscula aldea abandonada y que al parecer, están reconstruyendo unos "hippies". El nombre de este sitio es Corrales de San Mateo.




En las fotos anteriores se pueden ver los restos de Los Corrales de San Mateo y la zona en la que está enclavado.
Ya queda poco... y casi hasta da pena pensar que la aventura se acaba... Pero aun tendremos ocasión de disfrutar de más panorámicas impresionantes de los picos de estos montes Aquilianos. Realmente esta zona es una pasada, pero la vida aquí no ha tenido que ser fácil para los lugareños. Inviernos duros, dificultad de acceso... La verdad es que las gentes que aquí hayan pasado sus vidas, habrán disfrutado de una tranquilidad casi infinita, pero merecen un monumento.

IM-PRE-SIO-NAN-TE
Bueno, pues poco después llegamos a la carretera por la que haremos los últimos 700 metros de la ruta, hasta el aparcamiento donde dejamos nuestros carruajes y donde esta vez será Pedro el encargado de leernos el poema de fin de ruta. 
Hacemos balance del fin de semana, el cual creo que ha sido satisfactorio y nos despedimos ya de los primeros que ponen rumbo de vuelta a Boiro. Otros vamos a tomar una cervecita, un cafetito y a comprar las nueces que tienen una pinta buenísima.






Pues con esas fotos de la bella Peñalba, pongo fin a esta crónica de un fin de semana, que para mi ha sido una auténtica gozada, y de la que celebro que al final, esos caminantes que tenían dudas, fueran capaces de terminar y de disfrutar de toda esta belleza. Esta vez creo que si valió la pena no ir contando la verdad, toda la verdad, y nada más que la verdad.
Ahora solo queda volver a casa y bajar por esa carretera tan guay... Y pensar en cual será la siguiente ruta que pueda proponer a mis compañeros de Vintedouspés. Sanabria, Montaña palentina, Somiedo...
A ver que se va cociendo.




RUTA 1. FUENTES CURATIVAS DEL NOCEDA:
Distancia: 11,6 Kms
Desnivel: 510 metros

RUTA 2. LAS MÉDULAS (Senda de las Valiñas)
Distancia: 6 Kms.
Desnivel: 290 metros

RUTA 3. VALLE DEL SILENCIO
Distancia: 16,5 Kms
Desnivel: 790 metros

E dis de subir ata alá arriba?
E ti sei que me fodes!